غزل شمارهٔ ۵۱

این شعر به توصیف عشق و دل‌باختگی شاعر نسبت به معشوقه‌اش و الطاف محبوب به شاعر می‌پردازد. شاعر در ابتدا از نیاز به دیدن معشوق و اشتیاق دیدن لب‌ها‌ی سرخ او  می‌گوید. و از روی غیرت‌، کسانی که به‌ یارش می‌نگرند را بی‌شرم می‌خواند و از ساربان می‌خواهد که در دروازه‌ای که یارش مسکن دارد توقف نکند. شاعر عشق را موهبتی یگانه دانسته و از نیک‌بختی خود می‌گوید که عاشق است و در پایان اعتراف می‌کند که کسی که نظم و طرز غزل‌آرایی را به او آموخته، یار و محبوبِ شیرین‌گفتار اوست.