غزل شمارهٔ ۵۲

شاعر در این شعر از سودای وصل بتان می‌گوید که مشغولی به آن، دل او را شادمان کرده است. و اینکه معشوقی که او گزیده بجز با دیده و چشم جان‌بین نمی‌توان به او نگاه کرد. و به یار می‌گوید که بیا باهم و با این عشق‌، جهان را بیاراییم. شاعر تهدیدهای واعظ را ناچیز شمرده و به‌او می‌گوید که با سلطان هم‌نشین است. او در پایان از لطف یار به‌خود می‌گوید که شعرش را شراب و باده‌ای ساخته که خسروان می‌نوشند.