غزل شمارهٔ ۹۰
در این شعر شاعر مرغ شانه‌به‌سر یا پیک شاهی را به‌سوی سرزمین یار روانه می‌کند که خبر و درود خود را به یار برساند و به هدهد می‌گوید که آنجا سرزمینی آسمانی و بهشتی است و جای تو در این خاک‌دان پرغم نیست و این غزل شادی‌بخش را برای یار ببر تا مطربان با آن دل تو را شاد و مسرور کنند زیرا تو شایسته دعای خیر و آفرین و ثنا هستی. تو آنقدر عزیزی که به هدیه، جان خود را برایت می‌فرستم؛ آیینه‌ای خدای‌نمای که رخ زیبای خود را در آن ببینی و به آفرینش پروردگار آفرین بگویی. ای حافظ هرجا که هستیم و در هر مجلسی، ذکر خیر و نیکی تو سرود و شادی‌بخش محفل ماست.
ای هدهد صبا به سبا می‌فرستمتبنگر که از کجا به کجا می‌فرستمت
ای هدهد پیک صبا تو را به سوی سرزمین سبا می‌فرستم بههوش باش که از کجا به کجا میروی.
حیف است طایری چو تو در خاک‌دانِ غمزین جا به آشیانِ وفا می‌فرستمت
حیف است پرندهای مثل تو در این خاک‌دان غم بمانی؛ تو را به سرزمین مهر و وفا می‌فرستم.
در راهِ عشق مرحلهٔ قُرب و بُعد نیستمی‌بینمت عیان و دعا می‌فرستمت
در راه و مسلک عشق، دوری و نزدیکی وجود ندارد هرجایی باشی تو را میبینم و تو را دعا میگویم.
هر صبح و شام قافله‌ای از دعای خیردر صحبتِ شمال و صبا می‌فرستمت
هر صبح و هر شامگاه کاروانی از دعای خیر و با گفتگو با باد شَمال و باد صبا بسوی تو روانه میکنم.
تا لشکرِ غمت نکند مُلکِ دل خرابجانِ عزیزِ خود به نوا می‌فرستمت
تا لشکر غم و اندوه تو را غمگین و شکسته نکند جان عزیز خود را به نوا به تو تقدیم میکنم.
ای غایب از نظر که شدی هم‌نشین دلمی‌گویمت دعا و ثنا می‌فرستمت
ای یار غایب از دیده که در دل جای داری، تو را دعای خیر میگویم و بهتو آفرین می‌فرستم.
در رویِ خود تَفَرُّجِ صُنع خدای کنکآیینهٔ خدای‌نما می‌فرستمت
به رخ زیبای خود بنگر و از آفریده شگفت خدا لذت ببر در این آیینه خدای‌نما که برایت می‌فرستم.
تا مطربان ز شوقِ مَنَت آگهی دهندقول و غزل به ساز و نوا می‌فرستمت
تا مطربان و خوانندگان با شوق و شور بتوانند عشق مرا برای تو بیان کنند این غزل را آهنگین و با نوا به تو تقدیم میکنم.
ساقی بیا که هاتفِ غیبم به مژده گفتبا درد صبر کن که دوا می‌فرستمت
ای ساقی بیا که سروش غیبی خبری شادیآور برایم آورده و به من گفتهاست که با درد بساز که برای تو دوا و درمان می‌فرستم.
حافظ، سرودِ مجلس ما ذکرِ خیرِ توستبشتاب هان که اسب و قبا می‌فرستمت
ای حافظ ذکر خوبیهای تو شادی‌بخش و سرود مجلس ماست؛ به مجلس ما بیا که برایت اسب و خلعت فرستادهایم.