غزل شمارهٔ ۱۲۶

هوش مصنوعی: این شعر به زیبایی عشق و بی‌توجهی به دنیا را توصیف می‌کند. شاعر به این نکته اشاره می‌کند که جان بدون حضور محبوب (جانان) هیچ ارزشی ندارد و هر کس که آن را نداشته باشد، حقیقتاً چیزی ندارد. او ابراز می‌کند که در هیچ‌کجا نشانی از خوبرویی که دلش را تسخیر کرده، نیافته است. شعر به رمز و رازهای عشق، درد و رنج‌های آن اشاره می‌کند و می‌گوید که نمی‌توان سرمنزل آرامش را به دست آورد. همچنین، از اهمیت لذت‌های زندگی و یادگیری از جوانان می‌گوید و تأکید می‌کند که اسرار عشق را باید حفظ کرد. در نهایت، شاعر به خود می‌بالد و می‌گوید که هیچ‌کس در دنیا مانند او نیست.