غزل شمارهٔ ۱۳۹
هوش مصنوعی: در این غزل حافظ، شاعر از عشق نافرجام خود سخن می‌گوید. او به معشوقی اشاره می‌کند که با وجود تمام لطف و محبت‌هایی که از او انتظار داشته، هیچ توجهی به او نکرده است. اشک‌های او مانند سیل است و دردش را نمی‌تواند به کسی بگوید. شاعر به خداوند دعا می‌کند تا جوان دلیر را حفظ کند و به دشواری‌های عشق اشاره می‌کند. او از بی‌توجهی معشوق و بی‌پاسخی خواسته‌هایش شاکی است و در نهایت به تنهایی و سکوت خود در برابر راز عشقش اشاره دارد. غزل نشان‌دهندهٔ عواطف عمیق و دردناک شاعر در عشق است.
رو بر رَهَش نهادم و بر من گذر نکردصد لطف چشم داشتم و یک نظر نکرد
هوش مصنوعی: من در راه او قرار گرفتم و او هیچ توجهی به من نکرد. با اینکه امید به لطف و نگاهش داشتم، هیچ نگاهی از او دریافت نکردم.
سیلِ سرشک ما ز دلش کین به در نَبُرددر سنگِ خاره قطرهٔ باران اثر نکرد
هوش مصنوعی: اشک‌های ما مانند سیل از دل به راه افتاده، اما این کینه و درد را از دل برنمیدارد. حتی قطرهٔ باران هم بر سنگهای سخت تأثیری نمیگذارد.
یا رب تو آن جوانِ دلاور نگاه‌دارکز تیرِ آهِ گوشه‌نشینان حذر نکرد
هوش مصنوعی: خدایار، تو آن جوان شجاع را حفظ کن که از تیرهای حسرت و ناامیدی افرادی که کنارهنشینند، نمیترسد و به مبارزه ادامه میدهد.
ماهی و مرغْ دوش ز افغانِ من نَخُفتوان شوخْ‌دیده بین که سر از خواب برنکرد
هوش مصنوعی: ماهی و پرنده شب گذشته از صدای ناله من بیدار نشدند و آن دلبر بازیگوش هنوز از خواب بیدار نشده است.
می‌خواستم که میرَمَش اندر قدم چو شمعاو خود گذر به ما چو نسیمِ سحر نکرد
هوش مصنوعی: خواستم مانند شمعی باشم که در کنار او میافتم، اما او مثل نسیمی در صبح زود از کنار ما گذشت و ما را نادیده گرفت.
جانا کدام سنگدلِ بی‌کفایت استکاو پیشِ زخمِ تیغِ تو جان را سپر نکرد؟
هوش مصنوعی: عزیزم، چه کسی میتواند سنگدل و ناکارآمد باشد که در برابر درد و آسیب تو جانش را دفاع نکند؟
کِلکِ زبان‌بریدهٔ حافظ در انجمنبا کس نگفت رازِ تو تا تَرکِ سر نکرد
هوش مصنوعی: حافظ در جمع دیگران هیچگاه راز تو را فاش نکرد و فقط وقتی به دردسر افتاد، زبانش به اعتراف باز شد.