غزل شمارهٔ ۱۷۹
هوش مصنوعی: این شعر به بیان این نکته می‌پردازد که دوران غم و ناراحتی پایدار نیست و به زودی به پایان می‌رسد. شاعر اشاره می‌کند که شرایط و اوضاع در حال تغییر است و هیچ چیز دائمی نیست. او به زودی به فراموشی سپرده می‌شود و هیچ‌کس در حریم عشق و محبت برای همیشه باقی نخواهد ماند. همچنین، تأکید می‌کند که زمان، شکر و شکایت از خوب و بد را بی‌معنی می‌کند و باید از لحظات خوش بهره برد. در نهایت، شاعر هشدار می‌دهد که محبت و مهربانی را باید ارج نهاد، زیرا هیچ‌چیز برای همیشه پایدار نخواهد ماند و انسان باید از فرصت‌ها استفاده کند.
رسید مژده که ایّامِ غم نخواهد ماندچنان نماند، چنین نیز هم نخواهد ماند
هوش مصنوعی: خبر خوش این است که روزهای غم و اندوه پایان خواهند یافت، همچنان که این وضعیت نخواهد ماند و تغییر خواهد کرد.
من ار چه در نظرِ یار خاک‌سار شدمرقیب نیز چنین محترم نخواهد ماند
هوش مصنوعی: اگرچه من در نظر محبوبم به درجهٔ خاکساری رسیدهام، اما رقیب هم به همین شکل به احترام نخواهد ماند.
چو پرده‌دار به شمشیر می‌زند همه راکسی مُقیمِ حریمِ حَرَم نخواهد ماند
هوش مصنوعی: وقتی که نگهبان با شمشیر حمله می‌کند، هیچ‌کس در حریم امن و مقدس باقی نخواهد ماند.
چه جایِ شُکر و شکایت ز نقشِ نیک و بد است؟چو بر صحیفهٔ هستی رقم نخواهد ماند
هوش مصنوعی: در زندگی، جایی برای سپاسگزاری یا گلایه از خوبیها و بدیها وجود ندارد، زیرا هر چیزی که در این دنیا وجود دارد، در نهایت پایدار نخواهد ماند و نقش آن بر صفحهٔ هستی محو خواهد شد.
سرودِ مجلسِ جمشید گفته‌اند این بودکه «جامِ باده بیاور که جم نخواهد ماند»
هوش مصنوعی: در اینجا در مورد جشنی صحبت می‌شود که به زمان جمشید برمیگردد. گفته شده که در این مجلس از همه خواسته می‌شود تا جامی پر از نوشیدنی بیاورند، زیرا زندگی و زیباییها پایدار نیستند و زمانی که به پایان برسند، چیزی از آنها باقی نخواهد ماند.
غنیمتی شِمُر ای شمع وصلِ پروانه!که این معامله تا صبح‌دم نخواهد ماند
هوش مصنوعی: ای شمع، ارزش این لحظه را بدان و از وصال پروانه بهرهمند شو، چون این وضعیت تا صبح ادامه نخواهد داشت.
توانگرا! دلِ درویشِ خود به دست آورکه مخزنِ زَر و گنجِ دِرَم نخواهد ماند
هوش مصنوعی: ای توانگر! دل درویش را به دست آور، چرا که ثروت و داراییهایت همچنان که هستند، پایدار نخواهند ماند.
بدین رَواقِ زَبَرجَد نوشته‌اند به زرکه «جز نکوییِ اهلِ کرم نخواهد ماند»
هوش مصنوعی: در اینجا به زیبایی و با خط طلا نوشته شده است که تنها خوبی و نیکی افراد با سخاوت و کرامت باقی خواهد ماند.
ز مهربانیِ جانان طمع مَبر حافظکه نقشِ جور و نشانِ ستم نخواهد ماند
هوش مصنوعی: به علت مهربانی و محبت معشوق، نباید به چیزی جز عشق و دوستی دل ببندی، حافظ؛ زیرا نخواهند ماند آثار ظلم و ستم.