غزل شمارهٔ ۱۸۰
هوش مصنوعی: این شعر از حافظ به توصیف عشق و شوق و همچنین غم و جدایی می‌پردازد. شاعر به پسته (نماد زیبایی و جذابیت) می‌گوید که اگر شکرخند کند، دلش را از عشق به آن خوشبختی می‌کند. او به زیبایی معشوق اشاره دارد و احساسات عمیق خود را ابراز می‌کند. حافظ از دوری معشوق و تنگناهای عشق سخن می‌گوید و به این نکته اشاره می‌کند که باوجود تمام دردها و غم‌ها، همچنان به عشق و جاذبه‌اش متعهد است. در پایان، شاعر به زیبایی‌ها و جایگاه عشق خود را در تمثیلی از دو مکان جغرافیایی (خوارزم و خجند) می‌برد.
ای پستهٔ تو خنده زده بر حدیثِ قندمشتاقم از برای خدا یک شِکَر بخند
هوش مصنوعی: ای پستهٔ شیرین تو با لبخندت به داستان شیرینی اشاره میکنی، من به خاطر خدا یک بار دیگر انتظار دارم که شکر بگذاری و بخندی.
طوبی ز قامتِ تو نیارد که دَم زندزین قصّه بگذرم که سخن می‌شود بلند
هوش مصنوعی: تو به قدری زیبا و برجستهای که درخت طوبی نمیتواند به پای تو برسد. از این داستان و موضوع فراتر میروم، زیرا صحبت به اینجا ختم نمیشود و نیاز به بحث بیشتری دارد.
خواهی که برنخیزدت از دیده رودِ خوندل در وفایِ صحبتِ رودِ کسان مَبَند
هوش مصنوعی: اگر میخواهی از چشمانت اشک نریزد و دلت نمیخواهد در وفای محبت دیگران دچار مشکل شوی، نباید آنها را ترک کنی و از آنها فاصله بگیری.
گر جلوه می‌نمایی و گر طعنه می‌زنیما نیستیم معتقدِ شیخِ خودپسند
هوش مصنوعی: اگر خود را نشان میدهی یا به ما کنایه میزنی، ما به نظریات شخص مغرور و خودپسند خود اعتقاد نداریم.
ز آشفتگیِ حالِ من آگاه کِی شود؟آن را که دل نگشت گرفتارِ این کمند
هوش مصنوعی: کسی که دل به عشق دچار نشده باشد، هرگز از حال آشفته من باخبر نخواهد شد.
بازارِ شوق گرم شد آن سروْقد کجاست؟تا جانِ خود بر آتش رویش کُنم سپند
هوش مصنوعی: بازار عشق و هیجان پر رونق شده است، آن درخت زیبای کجایست؟ من آمادهام تا برای زیباییاش جانم را در آتش شوق بگذارم.
جایی که یارِ ما به شِکَرخنده دَم زندای پسته کیستی تو، خدا را به خود مخند
هوش مصنوعی: در جایی که معشوق ما با شوق و خنده حرف میزند، ای پسته، تو کیستی که بخواهی به خودت بخندانی؟
حافظ چو تَرکِ غمزهٔ تُرکان نمی‌کنیدانی کجاست جای تو؟ خوارزم یا خُجَند
هوش مصنوعی: حافظ می‌گوید: اگر از حسادت و زخم زبان ترکها رنج میبری، میدانی که جای تو کجاست؟ آیا در خوارزم هستی یا در خُجَند؟