غزل شمارهٔ ۲۰۶
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به عشق و مهرورزی اشاره می‌کند و خاطرات شیرین شب‌های گذشته را یادآوری می‌کند که در آن‌ها درباره عشق و زیبایی‌ها صحبت می‌شده است. شاعر به زیبایی معشوق و نیاز عاشق به او اشاره می‌کند و رابطه عمیق بین محبوب و عاشق را توصیف می‌کند. همچنین به معنای گدایی در درگاه شاه و نعمت‌هایی که از جانب خداوند می‌شود، اشاره شده است. در نهایت، شعر به اهمیت و زیبایی شعر حافظ و تأثیر آن در زندگی اشاره می‌کند.
پیش از اینَت بیش از این اندیشهٔ عُشّاق بودمِهرورزیِ تو با ما شُهرهٔ آفاق بود
پیش از این، بیشتر به فکر عاشقانت بودی _ مهرورزی تو با ما در همه جا مشهور بود
یاد باد آن صحبتِ شب‌ها که با نوشین لبانبحثِ سِرِّ عشق و ذکرِ حلقهٔ عُشّاق بود
هوش مصنوعی: به یاد میآورم گفتگوهای شبانهای که با لبهای شیرین، دربارهی رازهای عشق و ذکر حلقهی عاشقان داشتیم.
پیش از این کاین سقفِ سبز و طاقِ مینا بَرکِشندمَنظَرِ چشمِ مرا ابرویِ جانان طاق بود
پیش از این که سقف سبز و مینائی (آبی) آسمان را برافرازند (پیش از خلقت زمین و آسمان) - طاق ایوان من ابروی جانان (معشوق) بود
از دَمِ صبحِ ازل تا آخرِ شامِ ابددوستی و مِهر بر یک عهد و یک میثاق بود
هوش مصنوعی: از شروع خلقت تا پایان زمان، دوستی و محبت همیشه پایدار و بر اساس یک پیمان بوده است.
سایهٔ معشوق اگر افتاد بر عاشق چه شد؟ما به او محتاج بودیم او به ما مشتاق بود
هوش مصنوعی: اگر سایهٔ محبوب بر عاشق بیافتد، چه اتفاقی میافتد؟ ما به او نیاز داشتیم و او به ما علاقهمند بود.
حُسنِ مَه رویانِ مجلس گرچه دل می‌بُرد و دینبحثِ ما در لطفِ طبع و خوبیِ اخلاق بود
هوش مصنوعی: زیبایی چهرههای دلفریب مجلس هرچند دل را میرباید، اما بحث ما دربارهی نیکسیرتی و خوبیرفتار است.
بر درِ شاهم گدایی نکته‌ای در کار کردگفت بر هر خوان که بِنْشَستَم خدا رزّاق بود
هوش مصنوعی: در درگاه شاه، گدایی نکته‌ای جالب گفت: وقتی بر هر سفره نشستم، خداوند روزیدهنده است.
رشتهٔ تسبیح اگر بُگْسَست معذورم بداردستم اندر دامنِ ساقیِ سیمین ساق بود
هوش مصنوعی: اگر رشتهٔ تسبیح من پاره شد، مرا ببخش که دستم به دامن ساقی با ساقهای نقرهای افتاده است.
در شبِ قدر ار صَبوحی کرده‌ام، عیبم مکنسرخوش آمد یار و جامی بر کنارِ طاق بود
اگر در شب قدر شراب صبوحی خورده ام، بر من خرده مگیر _ یار شادمان آمد و جام می هم بر طاقچه بود
شعرِ حافظ در زمانِ آدم اندر باغِ خُلددفترِ نسرین و گُل را زینتِ اوراق بود
شعر حافظ در زمان آدم در باغ بهشت، زینت بخش برگ های نسرین و گل سرخ بود