غزل شمارهٔ ۲۰۸

هوش مصنوعی: این شعر به بیان حسرت و ناامیدی می‌پردازد. شاعر از خستگی و بی‌قوتی خویش سخن می‌گوید و به بی‌مروتی دیگران انتقاد می‌کند. او می‌گوید که عشق واقعی گریه‌اش را از دست داده و دل تاریک و بی‌محبت است. شاعر همچنین به دنبال موفقیت و نعمت از پرنده‌ای خاص است و از ناپایداری دوستی با کسانی که اصل و ریشه ندارند، ابراز نگرانی می‌کند. او می‌گوید که اگر از پیر مغان کمک بخواهد، نباید عیب‌جویی کرد چرا که در حال حاضر عزم و همتی در کار نیست. در نهایت، او تأکید می‌کند که در محافل بزرگ، ادب و علم لازم است و بدون آن، کسی لایق همراهی نخواهد بود.