غزل شمارهٔ ۲۱۳
هوش مصنوعی: این شعر به بررسی عشق و رازهای آن می‌پردازد. شاعر می‌گوید که گوهر عشق همواره وجود داشته و عشق واقعی تأثیر دائمی بر دل عاشقان دارد. او عاشقان را به عنوان افرادی از خاندان امانت توصیف می‌کند و می‌گوید که زندگی با یاد محبوب شاداب است. وجود عشق در جمیع اشکال و حالت‌ها حتی در دل‌تنگی و غمزه‌های محبوب منعکس می‌شود. شاعر در انتها به یادآوری غم عشق و چشمه‌ای که از آن جاری می‌شود، اشاره می‌کند و می‌خواهد تا این درد و غم دوباره زنده شود. به طور کلی، شعر بیانگر عمق احساسات عاشقانه و پیوستگی آن با زندگی است.
گوهرِ مخزنِ اسرار همان است که بودحُقِّهٔ مِهر بدان مُهر و نشان است که بود
هوش مصنوعی: گوهر نهفته در رازها همان چیزی است که در ظرف عشق و محبت با نشانه و علامت خاصی وجود دارد.
عاشقان زُمرهٔ اربابِ امانت باشندلاجرم چشمِ گهربار همان است که بود
هوش مصنوعی: عاشقان افرادی هستند که به عهد و امانت وفادارند و بنابراین، چشمه‌ای پر از محبت و شفاف آنها باید همان باشد که هست.
از صبا پرس که ما را همه شب تا دمِ صبحبویِ زلفِ تو همان مونسِ جان است که بود
هوش مصنوعی: از نسیم صبح بخواه که به من بگوید، در تمام شب تا سپیده دم، رایحه موهای تو تنها همدم جانم بوده است که همیشه کنارم بوده.
طالب لعل و گهر نیست وگرنه خورشیدهم‌چُنان در عملِ معدن و کان است که بود
هوش مصنوعی: در جستجوی جواهرات و سنگهای قیمتی نیستم، زیرا خورشید هنوز هم همانند گذشته به کار در معدن و استخراج معادن ادامه میدهد.
کشتهٔ غمزهٔ خود را به زیارت دریابزانکه بیچاره همان دل‌نگران است که بود
هوش مصنوعی: کسی که بر اثر زیبایی معشوقهاش به شدت دچار درد و رنج شده است، حالا به دیدن او بیاید. زیرا این دل نگران و پریشان، همان دلمشغولی است که همیشه بوده است.
رنگِ خونِ دلِ ما را که نهان می‌داریهمچنان در لبِ لعلِ تو عیان است که بود
هوش مصنوعی: رنگ غم و اندوه ما را که پنهان میکنی، اما در لبهای سرخ تو به وضوح دیده می‌شود که این احساس وجود دارد.
زلفِ هندویِ تو گفتم که دگر رَه نزندسال‌ها رفت و بدان سیرت و سان است که بود
هوش مصنوعی: زلفهای زیبای تو را گفتم که دیگر نمیتوانم به آن فکر کنم. سالها گذشته و آنچه در تو بود همچنان باقی مانده است.
حافظا بازنما قصه خونابهٔ چشمکه بر این چشمه همان آبِ روان است که بود
هوش مصنوعی: ای حافظ، دوباره بگو داستان اشکهایی را که از چشمانم میریزد، چرا که این چشمه همان آبی است که همیشه جاری بوده است.