غزل شمارهٔ ۲۵۶

این شعر نصیحتی است به شنونده که به توصیه‌های ناصحان گوش فرا دهد زیرا عمر کوتاه است و دنیا گذرا. شاعر از غنیمت شمردن بزم و شادی با جوانان می‌گوید و یاری نیکو می‌خواهد و سازی خوش‌نوا تا با آنها غمگساری کند. او از بخت بد خود شکایت کرده که هرچند زیا از باده‌نوشی توبه کرده است خیال زیبای یار او از یاد او دور نشده است و به‌این نتیجه می‌رسد که از زندگی فقط یاری زیبا و می‌ناب می‌خواهد. شاعر از دیوانگی دل خود می‌گوید که سزاوار در زنجیر شدن است و در پایان خود را نصیحت می‌گوید که حرفی از توبه مگو که ساقیان زیبارو تو را با تیر ابرویشان می‌زنند.