غزل شمارهٔ ۲۵۷

هوش مصنوعی: این متن شعری از حافظ شیرازی است که به مضامین عشق، اشتیاق، و لذت زیستن پرداخته است. شاعر از معشوق می‌خواهد که خود را نشان دهد و دل را از رنج جدایی برگیرد. او به نمادهای آتش و پروانه اشاره می‌کند تا به شدت عشق و فداکاری اشاره کند. همچنین دربارهٔ شیرینی زندگی و لذت از زمان حال صحبت می‌کند و یادآور می‌شود که نباید به وسایل مادی بیهوده اهمیت داد. در نهایت، حافظ خواهان برگزاری مجلسی پر از شادمانی و دوری از مواعظ خشک و بی‌روح است و از دیگران می‌خواهد در کنار هم به شادی بپردازند.