غزل شمارهٔ ۲۷۱
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از عشق و دردهای ناشی از آن سخن می‌گوید. او از زلف محبوبش گله دارد و می‌گوید که به شدت از او آشفته شده است. هیچ‌کس را نمی‌تواند به خاطر وفا و عواطفش ترک کند، زیرا او به شدت از این کار پشیمان است. شاعر از رنج‌هایی که به خاطر عشق متحمل می‌شود و از بی‌فکری مردم صحبت می‌کند. او همچنین به زاهدان توصیه می‌کند که از او دور بمانند چون عشقش باعث بی‌دینی و دردسرش شده است. در نهایت، شاعر به کنجکاوی درباره وضعیت روحی خود می‌پردازد، اما می‌گوید که این داستان بسیار طولانی است و به قرآن اشاره می‌کند که به آن پرداخته است. در کل، شعر بیانگر عواطف عمیق و پیچیده عاشقانه است و بر جست‌وجو برای معنی در پس دردهای عشق تأکید دارد.
دارم از زلفِ سیاهش گِلِه چندان که مَپُرسکه چُنان ز او شده‌ام بی سر و سامان که مَپُرس
هوش مصنوعی: من از زلف سیاه او چنان گلایهمندم که نپرس. چون به قدری از او بیقرار و آشفتهام که واقعا نمیتوانی بپرسی.
کَس به امّیدِ وفا ترکِ دل و دین مَکُنادکه چُنانم من از این کرده پشیمان که مپرس
هوش مصنوعی: هیچ‌کس به امید وفای دیگران، دل و ایمان خود را ترک نکند، زیرا من از اینکه چنین کردهام، آنقدر پشیمانم که نپرسید.
به یکی جرعه که آزارِ کَسَش در پِی نیستزحمتی می‌کشم از مردمِ نادان که مپرس
هوش مصنوعی: من برای یک جرعهی خوشی که برای کسی دردسر ایجاد نمیکند، زحمتی می‌کشم از مردم جاهل، پس از آنها چیزی نپرس.
زاهد از ما به سلامت بگذر کـ‌این مِیِ لعلدل و دین می‌برد از دست بدان سان که مپرس
هوش مصنوعی: ای زاهد، از ما با سلامت بگذر، زیرا این میِ سرخ رنگ جان و دین را از دست می‌برد، بنابراین نپرس که چگونه.
گفت‌وگوهاست در این راه که جان بُگْدازدهر کسی عربده‌ای این که مبین آن که مپرس
هوش مصنوعی: این بیت به مفهوم گفتوگوها و بحثها در مسیری اشاره دارد که ممکن است در آن، جان انسان فدای امور ظاهری و دنیوی شود. در اینجا، نوید میدهد که هر کس فریاد و اعتراض خود را دارد و به نوعی در حال ابراز وجود است، اما نباید به آنچه از دیگران میپرسند یا ادعا میکنند توجه کرد. در واقع، باید از درون خود پیگیر حقیقت و معنا بود و در عین حال، دقت کرد که افکار و عقاید دیگران انسان را به انحراف نبرد.
پارسایی و سلامت هَوَسم بود، ولیشیوه‌ای می‌کند آن نرگسِ فَتّان که مپرس
به زهد ورزی و ایمنی از بلای عشق میل داشتم، اما آن نرگس دیده ی فتنهانگیز چنان کرشمه ای می‌کند و دل می‌برد که از حد پرسش فراتر است.
گفتم از گویِ فلک صورتِ حالی پرسمگفت آن می‌کشم اندر خمِ چوگان که مپرس
هوش مصنوعی: به ستارهها گفتم که حال و روزم را بپرسم، آنها پاسخ دادند که درگیر بازی و چالش زندگی هستند و بهتر است از من حال من را نپرسی.
گفتمش زلف به خونِ که شکستی؟ گفتاحافظ این قصه دراز است به قرآن که مپرس
هوش مصنوعی: از او پرسیدم که زلف چه کسی را خونین کردی؟ او جواب داد: حافظ، این داستان خیلی طولانی است و به قرآن قسم، نپرسید.