غزل شمارهٔ ۲۷۰
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر از دردهای عمیق عاشقانه‌اش صحبت می‌کند و به نوعی از غم و تنهایی‌اش می‌گوید. او از زحمات و رنج‌هایی که در این راه کشیده صحبت می‌کند و به شوق و اشتیاقی که برای معشوق دارد اشاره می‌کند. شاعر بر این باور است که تجربیاتش بسیار عمیق و شخصی‌اند، به طوری که نیازی به توضیح آن‌ها نیست. او به نوعی به راز و رمز عشق و احساساتش پرداخته و در نهایت به مقام و جایگاهی که در این مسیر به دست آورده، اشاره می‌کند.
دردِ عشقی کشیده‌ام که مَپُرسزهرِ هجری چشیده‌ام که مَپُرس
هوش مصنوعی: من در عشق دچار زخمهای عمیق شدهام که نیاویز بپرسی و از تلخی جدایی تجربههایی داشتهام که باز هم نیاویز سوال کنی.
گشته‌ام در جهان و آخرِ کاردلبری برگزیده‌ام که مپرس
هوش مصنوعی: من در دنیا بسیار سفر کردهام و در نهایت به دلبری دست یافتهام که هیچکس را از آن باخبر نکن.
آن چنان در هوایِ خاکِ دَرَشمی‌رود آبِ دیده‌ام که مپرس
چنان اشکهایم به یاد آن یار جاری است که هیچ چیزی نمیتواند این احساس را توصیف کند.
من به گوشِ خود از دهانش دوشسخنانی شنیده‌ام که مپرس
هوش مصنوعی: من به طور مستقیم از خودش سخنانی را شنیده‌ام که بهتر است از آن‌ها سوال نکنی.
سویِ من لب چه می‌گَزی که مگویلبِ لعلی گَزیده‌ام که مپرس
هوش مصنوعی: چرا به طرف من میآیی و چیزی نمیگویی؟ من لبان زیبا و دلنشینی را بوسیدهام که بهتر است از آن سوال نکنی.
بی تو در کلبهٔ گداییِ خویشرنج‌هایی کشیده‌ام که مپرس
هوش مصنوعی: بدون تو در خانهٔ فقیرانهام دردهایی را تحمل کردهام که نمیتوانی تصور کنی.
همچو حافظ غریب در رَهِ عشقبه مَقامی رسیده‌ام که مپرس
هوش مصنوعی: در مسیر عشق، به مرحلهای رسیده‌ام که نمیتوانی از آن بپرسی، مانند حافظ که ناگهان احساس غریبی دارد.