غزل شمارهٔ ۲۷۸

به شراب تلخی با قدرت خیلی زیاد نیاز دارم تا برای حتی یک لحظه از دنیا و مشکلاتش فارغ شوم.

در سفره دنیایی که همواره چیز های رذل می پروراند، شهد و شیرینی آرامشی نیست، پس ای دل! دست از طمع و حرصی که نتیجه اش در این دنیا مشکل است بردار.

شراب را بیاورید که از حیله آسمان و زمانه با بازی زهره رقاصه و مریخ جنگجو نمی توان ایمن شد.

جام جم را با دام و طناب به شیوه بهرام شکار کن؛ زیرا من با طی کردن این صحرا دانستم که نه بهرامی در کار است و نه گور او (به احتمال زیاد منظور گورخر هایی هستند که شاه بهرام به شکارشان علاقه داشته).

من اسرار این دنیا و زمانه را در شراب زلال به تو نشان می دهم؛ به این شرط که این اسرار را به کسانی که چشم دلشان کور است و طبع والایی ندارند، نشان ندهی.

اهمیت به انسان های فقیر، باعث از بین رفتن بزرگی نمی شود و مغایر با بزرگی نیست؛ حتی سلیمان نبی با آن عظمت و جلال، به مرچه ها اهمیت می داد.

ابرو و زیبایی یار، روی از حافظ بر نمی گرداند و نافرمانی نمی کند، ولی به این ناتوانی او می خندد.