غزل شمارهٔ ۲۸۳

هوش مصنوعی: سحرگاهی خبری خوش به من رسید که دور شاه شجاع، دلیری می‌نوشد. اهل نظر در کنار می‌نشینند و سخنان بسیاری در دل خود دارند. از چنگ موسیقی داستان‌ها را بازگو می‌کنیم و شراب خانگی را در کنار دوستان نوش جان می‌کنیم. امام شهر، سجاده‌اش را به دوش گرفته و به میکده می‌رود. ای دل، تو را به راه نجات هدایت می‌کنم؛ به فسق نبالید و زهد را هم به راحتی رها نکن. نور تجلی در نزدیکی شاه است و اگر به او برسید، نیتتان را باید خالص کنید. جز ستایش او، در دل خود چیزی نیاورید، زیرا او شنوا و آگاه است. حافظ، تو که گوشه نشین هستی، از درون مصلحت ملک را درک کن و نگران نباش.