غزل شمارهٔ ۲۸۴
هوش مصنوعی: این شعر از حافظ به موضوعات نوشیدنی و سکر و عشق اشاره دارد. شاعر از میخانه و لذتهای آن صحبت میکند و بر این باور است که لطف الهی انسانها را از گناهان که با نوشیدن می به دست میآید، میبخشد. او تاکید میکند که برای رسیدن به وصال معشوق، باید تلاش کرد و از رحمت خدا ناامید نشد، حتی اگر گناهان زیادی داشته باشیم. در نهایت، حافظ بر اهمیت رندی و آزادگی در عشق تأکید میکند و از خدا میخواهد که او و محبوبش را از چشم بد محفوظ نگه دارد.
هاتفی از گوشهٔ میخانه دوشگفت ببخشند گنه، مِی بنوش
دیشب در میخانه صدایی از غیب مرا گفت که گناهان را میبخشند شاد باش و می بنوش!
لطفِ الهی بِکُنَد کارِ خویشمژدهٔ رحمت برساند سروش
لطف و رحمت الهی همهچیز را درست خواهد کرد و مژده و خبر خوش بخشش را سروش میرساند.
این خِرَدِ خام به میخانه بَرتا مِیِ لعل آوَرَدَش خون به جوش
این عقل نادان را به میخانه ببر تا می ناب و سرخ، او را گرم و زنده کند!
گرچه وصالش نه به کوشش دهندهر قَدَر ای دل که توانی بکوش
اگرچه وصال او را به کوشش و تلاش نمیدهند اما ای دوست، هرچه میتوانی تلاش کن.
لطفِ خدا بیشتر از جرمِ ماستنکتهٔ سربسته چه دانی؟ خموش
لطف و مهر خدا بیشتر از گناهان ماست؛ راز سربسته را چهکسی میداند؟ پس باید خاموش گشت!
گوشِ من و حلقهٔ گیسویِ یاررویِ من و خاکِ درِ مِی فروش
من برای بندگی یار هستم و سجدهگاه من، خاک در میکده است.
رندیِ حافظ نه گناهیست صَعببا کَرَمِ پادشه عیب پوش
رندی حافظ گناهی نابخشودنی نیست؛ وقتیکه کار او در دست پادشاه بخششگر عیبپوش است.
داورِ دین، شاه شجاع، آن که کردروحِ قدس حلقهٔ امرش به گوش
هوش مصنوعی: داور دین و شاه شجاع، آن کسی است که روحالقدس را به ایستادگی در برابر فرمانش واداشته است.
ای مَلِکُ العَرش مرادش بدهو از خطرِ چشمِ بَدَش دار گوش
ای خداوند بزرگ، آرزوهای او (شاه شجاع) را برآورده کن و او را از آسیبهای چشمهای بد محافظت فرما.