غزل شمارهٔ ۲۹۵

هوش مصنوعی: سحرگاه در باغی بودم که بوی گل‌ها به مشامم می‌رسید و در تلاش بودم تا مانند بلبل، دل خود را شاد کنم. به زیبایی گل‌های سرخ نگاه می‌کردم که در تاریکی شب، نورانی بودند. با وجود زیبایی و جوانی‌ام، به شدت مغرور بودم و باعث شادی دل بلبل‌ها می‌شدم. نرگس زیبا به خاطر آب حسرت، اشک می‌ریخت و لاله پر از غم و درد بود. سوسن به من سرزنش می‌کرد و شقایق با دهان باز، زار می‌زد. مانند مستان با جام در دست، از شادی و جوانی لذت می‌بردم. حافظ به من می‌گوید که شادی و جوانی را غنیمت بدانم، زیرا پیام‌آور هیچ چیز دیگری نیست.