غزل شمارهٔ ۳۱۱
هوش مصنوعی: شاعر در این غزل از عشق به یک جوان زیبا و دلربا سخن می‌گوید و از خداوند خواسته تا غم عشق را از او بزداید. او خود را عاشق و رند و دلیر معرفی می‌کند و به صراحت از هنرهای خود سخن می‌گوید. همچنین احساس شرم نسبت به رفتارهای خود و آلودگی‌هایش را بیان می‌کند. شاعر با شمعی که در غم عشق می‌سوزد، هم‌دردی می‌کند و می‌گوید که خود نیز در این مسیر گام برداشته است. او در نهایت به شوق و حیرت از عشقش اشاره کرده و آن را به مانند حافظ به خرابات می‌برد تا در کنار یار دلخواهش باشد.
عاشقِ رویِ جوانی خوشِ نوخاسته‌اموز خدا دولتِ این غم به دعا خواسته‌ام
هوش مصنوعی: من عاشق چهره زیبای جوانی هستم که تازه به بار نشسته و از خدا خواسته‌ام که با دعا کردن، برکت و خوشبختی این غم را به من عطا کند.
عاشق و رِند و نظربازم و می‌گویم فاشتا بدانی که به چندین هنر آراسته‌ام
هوش مصنوعی: من عاشق و شیفته و اهل جلوهگری هستم و این را بهطور صریح می‌گویم تا بدانی که با قابلیتها و هنرهای زیادی آراسته شدهام.
شَرمَم از خرقهٔ آلودهٔ خود می‌آیدکه بر او وصله به صد شُعبده پیراسته‌ام
هوش مصنوعی: از لباس آلودهام شرم دارم، چرا که به آن بسیار تزیینات بیهوده و زیبا دادهام.
خوش بسوز از غَمَش ای شمع که اینک من نیزهم بدین کار کمربسته و برخاسته‌ام
هوش مصنوعی: شمع عزیز، با دلی پر از غم بسوز و نگران نباش، چون من هم اکنون تصمیم گرفتهام که مانند تو با مشکلات کنار بیایم و آمادهام تا به این چالش بپردازم.
با چُنین حیرتم از دست بِشُد صرفهٔ کاردر غم افزوده‌ام آنچ از دل و جان کاسته‌ام
هوش مصنوعی: با این همه شگفتی که دارم، به درد و رنج خود افزوده‌ام و کارم به جایی رسیده که آنچه از دل و جانم کم شده، نتوانستهام جبران کنم.
همچو حافظ به خرابات رَوَم جامه قبابو که در بَر کَشَد آن دلبرِ نوخاسته‌ام
هوش مصنوعی: من هم مثل حافظ به میخانه میروم و لباسی میپوشم که بوی خوشی داشته باشد، زیرا آنجا معشوق تازهکارم را در آغوش میکشم.