غزل شمارهٔ ۳۳۰
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر از عشق و دلتنگی خود سخن می‌گوید. او معشوق را به صبحی زیبا تشبیه می‌کند و خود را مانند شمعی در خلوت صبح می‌بیند. عشق و داغ زلف معشوق در دل او مانند یک غم عمیق است. او در آستان محبوب قرار دارد و از او می‌خواهد که یک نگاه به او بیندازد. شاعر درباره غم‌ها و تنهایی‌هایش صحبت می‌کند و به شدت به معشوق وابسته است. همچنین به زیبایی معشوق و تاثیری که بر دل او دارد اشاره کرده و از شوق و عشقی شدید صحبت می‌کند که حتی پس از مرگ نیز در دلش باقی خواهد ماند. در انتهای شعر، شاعر با تاسف بیان می‌کند که اگر محبوب از کنار او بگذرد، باز هم عشقش را در دل نگه خواهد داشت.
تو همچو صبحی و من شمعِ خلوتِ سَحَرمتبسمی کن و جان بین که چون همی‌سِپرَم
هوش مصنوعی: تو مانند صبحی و من شمعی در تنهایی سحر. لبخندی بزن و ببین که چطور من از تو سود میبرم.
چُنین که در دلِ من داغِ زلفِ سرکَشِ توستبنفشه زار شود تُربَتَم چو درگذرم
هوش مصنوعی: دل من داغ و درد زلفهای بیتاب تو را دارد، بنابراین وقتی از دنیا بروم، قبرم همچون باغ بنفشهای پر از غم خواهد شد.
بر آستانِ مرادَت گشاده‌ام درِ چشمکه یک نظر فِکنی، خود فِکندی از نظرم
هوش مصنوعی: به حضورِ محبوبم آمدهام و چشمانم را باز کردهام تا فقط یک بار به من نگاه کند، اما همین نگاهش باعث شده که از دیدگانم ناپدید شود.
چه شُکر گویمت ای خیلِ غم، عَفاکَ اللهکه روزِ بی‌کسی آخر نمی‌روی ز سرم
هوش مصنوعی: چه بگویم از تو ای گروه غم، خدا تو را از من دور کرده است که روزهای تنهاییام را ترک نمیکنی.
غلامِ مردمِ چشمم، که با سیاه دلیهزار قطره بِبارَد چو دردِ دل شِمُرَم
هوش مصنوعی: من خدمتگزار کسانی هستم که به چشمانم نظر دارند. آنها که با دلهای سیاه و غمگین، مانند قطرات باران، هر آبی را بر من جاری میکنند زمانی که درد دل خود را بازگو میکنم.
به هر نظر بُت ما جلوه می‌کند، لیکنکس این کرشمه نبیند که من همی نِگَرَم
هوش مصنوعی: در هر دیداری، محبوب من زیبایی خود را نشان میدهد، اما هیچکس نمیبیند که من به طور خاص چگونه او را تماشا میکنم.
به خاکِ حافظ اگر یار بگذرد چون بادز شوق در دلِ آن تنگنا کفن بِدَرَم
هوش مصنوعی: اگر محبوب به خاک حافظ بگذرد، من از شدت شوق مانند بادی که از تنگنای دل عبور می‌کند، کفن خود را کنار میزنم.