غزل شمارهٔ ۳۳۱
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر احساسات عمیق خود را درباره عشق و وابستگی به معشوق بیان می‌کند. او می‌گوید اگر معشوق به او آسیب بزند یا تیر زهرآلودی بر او بزند، او به راحتی می‌پذیرد. شاعر از معشوق می‌خواهد که با زیبایی‌اش او را به مرگ بکشاند، چرا که جز عشق نمی‌تواند چیزی او را نجات دهد. همچنین به معشوق پیغام می‌دهد که او امیدوار به طلوع عشق است و از غم و درد دوری رنج می‌برد. در پایان، شاعر به نیاز خود به نوشیدن شراب عشق و جوانی اشاره می‌کند و از خداوند یا پیر خرابات می‌خواهد که او را با یک جرعه جوان کند، چرا که احساس می‌کند در عشق پیر و خسته شده است.
به تیغم گَر کشد دستش نگیرموگر تیرم زَنَد منّت پذیرم
هوش مصنوعی: اگر کسی با تیغ به سوی من حمله کند، او را نمیگیرم و اگر هم تیر بیندازد، با کمال میل به او خدمت میکنم.
کمانِ ابرویت را گو بزن تیرکه پیشِ دست و بازویت بمیرم
هوش مصنوعی: ابروی زیبایت را مایهٔ تیراندازی قرار بده، تا من به یاد دست و بازویت جان بدهم.
غمِ گیتی گر از پایم درآردبجز ساغر که باشد دستگیرم؟
هوش مصنوعی: اگر غمهای این دنیا مرا از پا درآورد، تنها چیزی که میتواند به من کمک کند، یک جام شراب است.
برآی ای آفتابِ صبحِ امّیدکه در دستِ شبِ هجران اسیرم
هوش مصنوعی: ای خورشید امید، بیدار شو و به من نور ببخش، زیرا من در تاریکی و جدایی شب گرفتار شدهام.
به فریادم رَس ای پیرِ خراباتبه یک جرعه جوانم کن که پیرم
هوش مصنوعی: ای پیر صاحبنظر و اهل حق، به کمکم بیا و با یک جرعه نوشیدنی مرا جوان کن، چرا که حس میکنم به سمت پیری و کهنسالی پیش میروم.
به گیسویِ تو خوردم دوش سوگندکه من از پایِ تو سر بر نگیرم
هوش مصنوعی: من در شب گذشته به موهای تو قسم خوردم که هرگز از عشق تو چشم بر نخواهم داشت.
بسوز این خرقهٔ تقوا تو حافظکه گر آتش شَوَم در وی نگیرم
هوش مصنوعی: ای حافظ، این لباس تقوا را بسوزان چراکه اگر آتش بزنم، در آن نمیسوزم.