غزل شمارهٔ ۳۴۸
هوش مصنوعی: شاعر در این غزل به توصیف احساسات و آرزوهای عمیق خود می‌پردازد. او تمایل دارد که دل خود را به دریا بیفکند و دردهای گناهکاران را با آهی آرامش دهد. عشق و خوشحالی را در حضور معشوق می‌بیند و تلاش می‌کند تا خود را به آنجا برساند. با اشاره به زلف معشوق، به زیبایی و پیچیدگی عشق اشاره می‌کند و از نوشیدن باده برای رهایی از غم‌ها صحبت می‌کند. در نهایت، به این نکته می‌رسد که اتکای به روزهای گذشته خطاست و بهتر است از لحظات کنونی لذت ببرد.
دیده دریا کُنَم و صبر به صحرا فِکَنَموَاندر این کار، دلِ خویش به دریا فِکَنَم
هوش مصنوعی: میخواهم چشمانم را مانند دریا وسیع و عمیق کنم و صبرم را به بیابان رها کنم. در این میان، دل خود را به دریا بسپارم.
از دلِ تنگِ گُنه‌کار برآرم آهیکآتش اندر گُنهِ آدم و حوا فکنم
هوش مصنوعی: از دل پر از ناراحتی گناهکار، آهی میکشم که بتواند آتش را در گناه آدم و حوا بیفکند.
مایهٔ خوش‌دلی آن جاست که دل‌دار آن جاستمی‌کنم جهد که خود را مگر آن جا فکنم
هوش مصنوعی: دلشاد بودن به این است که معشوق در کنار ما باشد. من تلاش میکنم تا خود را به آنجا برسانم و در کنار او باشم.
بِگُشا بندِ قَبا ای مَهِ خورشیدکلاه!تا چو زلفت سَرِ سودا زده در پا فکنم
هوش مصنوعی: بند قبا را بگشا ای ماه مانند خورشید، تا من نیز مانند زلفهای تو، عشق و شوق خود را به نمایش بگذارم.
خورده‌ام تیرِ فلک، باده بده تا سرمستعُقده در بندِ کَمرتَرکشِ جوزا فکنم
هوش مصنوعی: زندگی بر من سخت و پر از مشکلات بوده است، بگذار جرعهای بنوشم تا بتوانم با شادی و مستی، تمام این زخمها و عذابها را فراموش کنم و به تو نزدیک شوم.
جرعهٔ جام بر این تختِ روان افشانمغُلغُلِ چنگ در این گنبدِ مینا فکنم
هوش مصنوعی: من یک جرعه از شراب را بر این تختِ روان میریزم و صدای چنگ را در این گنبدِ مینا پخش میکنم.
حافظا! تکیه بر ایّام چو سهو است و خطامن چرا عِشرتِ امروز به فردا فکنم؟
هوش مصنوعی: حافظ میگوید که تکیه بر روزهای آینده اشتباه و خطاست. چرا باید لذت و خوشی امروز را به فردا منتقل کنم و از آن محروم بمانم؟