غزل شمارهٔ ۳۴۹
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از احساسات عاشقانه و مشکلاتی که در عشق با آن‌ها روبه‌روست، صحبت می‌کند. او به زیبایی محبوبش اشاره می‌کند و می‌گوید که برای فراموش کردن او تلاش می‌کند، ولی حتی زنجیر عشق او مانع از این کار می‌شود. شاعر از خشم محبوب و ناراحتی دوستانش سخن می‌گوید و از او می‌خواهد که به خاطر اشتباهش او را ببخشاید. همچنین، او از زیبایی و شادابی که می‌خواهد به خود برگرداند، یاد می‌کند و تقاضا می‌کند که می‌ای به او داده شود تا چهره‌اش گلگون شود. در انتها، شاعر از خداوند طلب کمک می‌کند و می‌خواهد که دعایی برای او کند تا در عشقش موفق‌تر باشد.
دوش سودایِ رُخَش گفتم ز سر بیرون کُنَمگفت کو زنجیر؟ تا تدبیرِ این مجنون کُنَم
هوش مصنوعی: شب گذشته به خیال زیباییات فکر میکردم و میخواستم این فکر را از سرم بیرون کنم، اما گفت: کجا میتوانم زنجیر را پیدا کنم؟ تا بتوانم برای این دیوانگی تدبیری بیندیشم.
قامتش را سرو گفتم، سر کشید از من به خشمدوستان از راست می‌رَنجَد نِگارم، چون کنم؟
هوش مصنوعی: گفتم که قدش مثل درخت سرو است، اما او با عصبانیت بر من نگریست. دوستانم از راست به او آسیب میزنند، حالا من چه باید بکنم؟
نکته ناسنجیده گفتم دلبرا معذور دارعشوه‌ای فرمای تا من طبع را موزون کنم
هوش مصنوعی: من یک نکتهی سنجیده نگفتم، ای محبوب، لطفاً این مورد را ببخش. کمی محبت و دلربایی کن تا من بتوانم شعر خود را به نظم درآورم.
زردرویی می‌کَشَم زان طبعِ نازک، بی‌گناهساقیا جامی بده تا چهره را گُلگون کنم
هوش مصنوعی: از سر لطافت و زیبایی که در چهرهام دارم، دلی آشفته و زردرنگ دارم. ای ساقی بیگناه، لطفاً جامی به من بده تا بتوانم رنگ و رویی زیبا و شاداب به چهرهام ببخشم.
ای نسیمِ منزلِ لیلی خدا را تا به کیرَبع را برهم زنم، اَطلال را جیحون کنم
هوش مصنوعی: ای نسیمِ خنک از خانهی لیلی، تا چه زمانی میخواهی من را آشفته کنی؟ میخواهم یاد و خاطرههای گذشته را همچون جیحون، جلا دهم و به زندگی بازگردم.
من که رَه بُردم به گنجِ حُسنِ بی‌پایان دوستصد گدایِ همچو خود را بعد از این قارون کنم
هوش مصنوعی: من با شجاعت و اراده به گنجینهی زیباییهای بینظیر محبوبم رسیدم و حالا تصمیم دارم که بعد از این، تمام کسانی که مانند من گدای عشق هستند را مانند قارون، ثروتمند و سرفراز کنم.
ای مَهِ صاحب قران، از بنده حافظ یاد کنتا دعایِ دولتِ آن حُسنِ روزافزون کنم
هوش مصنوعی: ای ماهِ صاحب قران، یادِ منِ بنده را فراموش نکن تا به خاطر آن از خداوند برای تو و بخششهای روزافزونت دعا کنم.