غزل شمارهٔ ۳۷۰
هوش مصنوعی: این شعر به بیان عشق و درد و رنج شاعر از ناکامی در عشق می‌پردازد. شاعر از محبوب خود می‌خواهد که به او توجه کند و از او درخواستی می‌کند. او به میخانه اشاره می‌کند و می‌گوید که در آنجا به آرامش و رهایی می‌رسد، در حالی که در خانقاه (محل عبادت) چنین حالتی را تجربه نکرده است. شاعر بیان می‌کند که با وجود خرابی و کمرنگ شدن عشقش، هر بلایی از جانب محبوبش را با کمال میل می‌پذیرد. در ادامه، او از خجالت و شرمندگی نسبت به ویژگی‌های محبوبش صحبت می‌کند و از تبعات عشق خود که به جگرش آسیب رسانده، یاد می‌کند. در نهایت، شاعر به دشواری و بدعه‌دهی در عشق اشاره می‌کند و راز دل را با صبا (نسیم صبح) به اشتراک می‌گذارد. به طور کلی، این شعر ترکیبی از عواطف شدید و احساسات عاشقانه و ناامیدی است.
صَلاح از ما چه می‌جویی؟ که مستان را صَلا گفتیمبه دورِ نرگسِ مستت سلامت را دعا گفتیم
هوش مصنوعی: صلاح و خوبی از ما چه میخواهی؟ ما برای مستان دعا کردیم و به خاطر نرگس معشوقهات، همواره سلامتی آرزو کردیم.
درِ میخانه‌ام بُگشا که هیچ از خانقه نَگشودگَرَت باور بُوَد ور نه سخن این بود و ما گفتیم
هوش مصنوعی: در میخانه را بگشایید، چون هیچ چیزی از خانقاه (محل صوفیان) به شما نخواهد داد. اگر به این موضوع ایمان دارید، که خوب است؛ وگرنه، همین نکته را گفتیم.
من از چشمِ تو ای ساقی خراب افتاده‌ام لیکنبلایی کز حبیب آید هِزارش مَرحَبا گفتیم
هوش مصنوعی: من از نگاه تو، ای ساقی، در حال بیهوشی و مستی هستم، اما هر دردسر و مشکل که از طرف محبوب بیاید، برای آن هزار بار خوشآمد میگوییم.
اگر بر من نَبَخشایی پشیمانی خوری آخربه خاطر دار این معنی که در خدمت کجا گفتیم
اگر من را نبخشی، در آینده پشیمان خواهی شد. پس به یاد داشته باش که ما در کجا و چه صحبتهایی درباره خدمت به هم داشتیم.
قَدَت گفتم که شمشاد است؛ بس خِجلَت به بار آوردکه این نسبت چرا کردیم و این بُهتان چرا گفتیم
هوش مصنوعی: میگویم که تو مانند شمشاد هستی، اما بعداً خجالت کشیدم که چرا این حرف را زدم و چرا به تو نسبت این ویژگی را دادم.
جگر چون نافه‌ام خون گشت کم زینم نمی‌بایدجزای آن که با زلفت سخن از چین خطا گفتیم
هوش مصنوعی: دل من به شدت از غم و اندوه پر شده است و این احساس درد و رنج بر من چیره شده، اما من هیچ جزایی برای آنچه بر من گذشته نمیخواهم، جز آنکه به خاطر زلف تو، بخاطر اشتباهی که در نیاوردن کلمات درست دربارهاش کردم، عذرخواهی کنم.
تو آتش گشتی ای حافظ ولی با یار درنگرفتز بدعهدیِّ گُل گویی حکایت با صبا گفتیم
هوش مصنوعی: ای حافظ، تو به آتش تبدیل شدهای، ولی با یار خود ارتباط برقرار نکردی. ما از بدعهدی گل، داستانی را با باد صبا در میان گذاشتیم.