غزل شمارهٔ ۳۷۱

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از عشق و مستی سخن می‌گوید. او به دنبال درس و علم در میخانه است و دعاهایش را به جانانه خود تقدیم کرده است. زاهدان را که آتش عشق را در دل دارند توصیف می‌کند و از غم عشق که به او داده‌اند، یاد می‌کند. شاعر تصمیم می‌گیرد که دیگر به بت‌های ظاهری عشق نپردازد و عشق واقعی را در دلش نگه دارد. او بیان می‌کند که در مسیر خود راهی غیر از رندی و ناباوری پیدا نمی‌کند و حتی اگر بی‌دل و دین باشد، به خود لقب عاقل می‌دهد. در نهایت، او متوجه می‌شود که مانند حافظ، قانع به خیالی از معشوق بوده و می‌خواهد از خدا طلب یاری کند.