غزل شمارهٔ ۳۷۶

منظور از وقت گل یعنی زمانی ک ب آگاهی نسبی رسیده ایم و تاکید می‌کند بزرگان درگذشته ای ک  اهل دل بودند و ب آگاهی کاملتری رسیده بودند هم بر این مهم توصیه کرده آمد. در زمانه ای رو شرح می‌دهد که خشک مذهب های تک بعدی رفتار تندی نشان می‌دهند و تمایل به تحمیل عقاید خود دارند. پس بهتر است که راه خود را از آنان جدا کنیم و به اهل عشق الهی بپیوندیم.در ادامه میفرماید خداوندا اکنون بهترین زمان است که نشانه ای یا شخصی که ب آگاهی کامل رسیده برای ما بفرستی ک راه روشن را به عاشقانه نشان دهد. صاحب گردش فلک برای به دست آوردن اهل آگاهی بسیار از ما مشتاق تر است. و چگونه از این کج فهمی که فقط خود را عاشق میدانیم ، غصه خوردن و ناله و نابه کردن و فریاد کشیدن را چرا انجام ندهیم. عمر ب پیری رسیده است و دیدار یار حاصل نشده است ب ناچار در آتش دوری و آتش اشتیاق میسوزیم. در حد توان و آگاهی ،خود را از قدح الهی مست عشق می‌کنیم. خدایا چشم بد را از ما دور کن که بدون حضور راهبر و فقط با عشق تو شادمانی. این حالی که ب نظر خیلی‌ها عجیب ب نظر می‌رسد را با هر کس بیان کنیم ما را دیوانه خطاب می‌کند . پس بلبلانی هستیم که عشق خود به گل را درون دل به او ابراز می‌کنیم تا حسودان و بخیلان و مسخره کنندگان حرف های ما را نشنوند.