غزل شمارهٔ ۳۷۷
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به دعا و درخواست از خداوند برای تسکین درد و غم جدایی از معشوق می‌پردازد. او از رفیقان می‌خواهد که به او کمک کنند تا دل بیمار خود را درمان کند. شاعر از کسی که بدون دلیل رنجیده و رفته است، درخواست بازگشت می‌کند تا فضایی تازه بوجود آورد. همچنین به دنبال جایی برای شادی و خوشی است و از رندان کمک می‌طلبد تا با هم راهی برای لذت ببرند. او به دنبال کسی است که با شعر و غزل‌هایش دل‌ها را تسکین دهد و به شادی و نوایی تازه ببخشد.
ما شبی دست برآریم و دعایی بکنیمغم هجران تو را چاره ز جایی بکنیم
هوش مصنوعی: در شبی دست به دعا بلند میکنیم و از دل دردمندانهام برای رفع غم دوری تو طلب یاری میکنیم.
دلِ بیمار شد از دست، رفیقان مددیتا طبیبش به سر آریم و دوایی بکنیم
دل بیمارم (بیماری این دل، عشق است) از دستم برفت. رفقا مدد کنید تا طبیبش (معشوق) را بر سرش حاضر کنیم و درمانش کنیم.
آن که بی‌جرم برنجید و به تیغم زد و رفتبازش آرید خدا را که صفایی بکنیم
هوش مصنوعی: کسی که بدون هیچ دلیلی ناراحت شد و به ما آسیب زد و رفت، او را دوباره بیاورید تا ما بتوانیم دلجویی کنیم و آشتی کنیم.
خشک شد بیخ طرب راه خرابات کجاستتا در آن آب و هوا نشو و نمایی بکنیم
هوش مصنوعی: محل شادی و خوشگذرانی خشک شده است، کجاست جایی که بتوانیم در آنجا زندگی کنیم و خوشحال باشیم؟
مدد از خاطر رندان طلب ای دل ور نهکار صعب است مبادا که خطایی بکنیم
هوش مصنوعی: ای دل، از یاد رندان کمک بگیر، وگرنه کار سختی در پیش است و مبادا اشتباهی انجام دهیم.
سایهٔ طایر کم حوصله کاری نکندطلب از سایهٔ میمون همایی بکنیم
هوش مصنوعی: پرندهای که صبوری ندارد، سایهاش را نمیتوانیم طولانی کنیم؛ اما اگر خواستهای داریم، باید به سایهٔ میمونِ همپروازیمان توجه کنیم.
دلم از پرده بشد حافظ خوش‌گوی کجاستتا به قول و غزلش ساز نوایی بکنیم
هوش مصنوعی: دل من از حجاب و پرده آزاد شده است. حافظ خوشزبان کجاست تا ما هم به خاطر اشعار و عاطفهاش نوا و آوایی سر بدهیم؟