غزل شمارهٔ ۳۹۶
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از ساقی می‌خواهد که برای او جامی پر از شراب بیاورد و او را از خواب و بی‌تحرکی بیدار کند. او به گذر زمان و فناپذیری جهان اشاره می‌کند و از ساقی می‌خواهد قبل از اینکه دنیا ویران شود، او را در لذت شراب غرق کند. شاعر از خورشید و آغاز روز یاد کرده و بر اهمیت بهره‌برداری از زندگی و لذت‌های آن تأکید می‌کند. او به خود یادآوری می‌کند که از زهد و توبه دور است و به جای آن، خواستار باده‌نوشی و لذت از زندگی می‌شود. در نهایت، شاعر بر اهمیت شراب‌نوشی به عنوان امری پسندیده تأکید می‌کند و از خود می‌خواهد که برای کارهای درست و شایسته تلاش کند.
صبح است ساقیا قدحی پرشراب کندور فلک درنگ ندارد شتاب کن
ای ساقی، صبح شده است، ظرفِ شراب را پر کن؛ زمان برای لحظهای نمیایستد، پس تو نیز عجله کن! و جام شراب را به ما بده
زان پیش‌تر که عالم فانی شود خرابما را ز جام بادهٔ گلگون خراب کن
ای ساقی قبل از آنکه این دنیای ناپایدار و زودگذر ، خراب و ویران شود، ما را از شراب سرخرنگ مست و مدهوش کن
خورشید می ز مشرق ساغر طلوع کردگر برگ عیش می‌طلبی ترک خواب کن
شراب همچون خورشیدی از مشرق ساغر برآمد و ظاهر شد، اگر به دنبال توشهای برای عیش و خوشگذرانی هستی، خواب را رها کن
روزی که چرخ از گل ما کوزه‌ها کندزنهار کاسهٔ سر ما پرشراب کن
یعنی وقتی روزگار ما را به خاک تبدیل کرد و کوزهگر از آن خاک، روی چرخ کوزهگری ظرف و کوزه ساخت، از خاکِ سرِ ما نیز کاسهای بساز و آن را از شراب پر کن.
ما مرد زهد و توبه و طامات نیستیمبا ما به جام باده صافی خطاب کن
من اهل پرهیزکاری و توبه و ادعاهای پوچ و بیمعنی نیستم، اگر میخواهی با من صحبت کنی در مورد جام شراب ناب صحبت کن(نکته: نکته قابل توجه و رندانه حافظ در این بیت قرار دادن و مترادف دانستن طامات، با زهد و توبه هست)
کار صواب، باده پرستی‌ست حافظابرخیز و عزم جزم به کار صواب کن
ای حافظ، کار درست، علاقه شدید به سرمستی است؛ پس برخیز و برای انجام کار درست تصمیم محکمی بگیر.