غزل شمارهٔ ۳۹۷

هوش مصنوعی: این شعر دعوت به عشق و میگساری است و شاعر از محبوب خود می‌خواهد که فضایی مملو از نور و خوشبو را برای مجلس روحانیان فراهم کند. او به نصیحت فقیه که عشق را منع می‌کند، توجهی نمی‌کند و می‌خواهد با نوشیدن شراب، حال خود را خوب کند. شاعر دل و جانش را به محبوب سپرده و خواهان دیدار و تماشا است. او به ستاره‌های شب هجران اشاره کرده و می‌گوید که نمی‌توانند نورافشانی کنند و از خازن بهشت می‌خواهد که خاک این مجلس را به فردوس برساند. همچنین شاعر بیان می‌کند که نیکویی و زیبایی‌های محبوبش را به دوش می‌کشد و از ساقی می‌خواهد که کار خود را ترک کرده و می را در ساغر بریزد. در نهایت، او از دوستانش می‌خواهد که از زندگی لذت ببرند و شعر حافظ را حفظ کنند.