غزل شمارهٔ ۴۱۷
هوش مصنوعی: این شعر دربارهٔ لذت و سرخوشی از عشق و زیبایی است. شاعر در میان شادی ناشی از زندگی و عشق، به خوشحالی و شکرگزاری اشاره می‌کند. او همچنین از نقش ناپسند زاهدان و پیشوایان در تحریف هویت رندی و عشق صحبت می‌کند و می‌گوید که از دست زهد و عابد بودن توبه کرده است. احساس دلتنگی برای معشوق خود را نیز با بیانی شاعرانه بیان می‌کند و به زیبایی‌های معشوق و تاثیر آنها بر خودش می‌پردازد. در پایان، عشق و اشتیاقش برای معشوقش را به زبان شاعرانه‌ای وصف می‌کند و از یادآوری‌های شبانه و دل‌مشغولی‌هایش به عشق یاد می‌کند.
عیشم مدام است، از لعل دل‌خواهکارم به کام است، الحمدلله
هوش مصنوعی: زندگیام همواره شادیبخش است و از عشق محبوبم، کارهایم همیشه به خیر و خوشی پیش میرود. شکر خدا.
ای بخت سرکش! تنگش به بَر کشگه جام زرکش، گه لعل دل‌خواه
هوش مصنوعی: ای شانس سرکش! گاهی به انسان خوشی و ثروت میرسی و گاهی هم نعمتهایی زیبا و دلربا.
ما را به رندی، افسانه کردندپیران جاهل، شیخان گمراه
هوش مصنوعی: ما را به دلیل رفتار خاص و غیرمعمولمان، به داستانسرایی مشغول کردند، کسانی که سن و سال زیادی دارند اما دانش کافی ندارند و پیشوایانی که مسیر درست را گم کردهاند.
از دست زاهد، کردیم توبهو از فعل عابد، استغفرالله
هوش مصنوعی: از رفتار ریاضتکشها توبه کردیم و از اعمال عبادت کنندگان استغفار میطلبیم.
جانا چه گویم؟ شرح فراقتچشمی و صد نم، جانی و صد آه
هوش مصنوعی: عزیزم، چگونه احساسات خود را درباره دوریات بیان کنم؟ چشمانم پر از اشک است و از دل آزردهام، آههای زیادی از دل برمیآید.
کافر مبیناد، این غم که دیده‌ستاز قامتت سرو، از عارضت ماه
هوش مصنوعی: کافر نباش، این اندوهی که به خاطر قامت زیبا و چهره دلربای تو دارم، از شدت زیباییات است.
شوق لبت برد، از یاد حافظدرس شبانه، ورد سحرگاه
شوق لب های تو باعث شد که حافظ راز و نیاز سحرگاهی و درس خلوت شبانه را از یاد ببرد .