غزل شمارهٔ ۴۲۴
هوش مصنوعی: شعر درباره‌ی وابستگی عمیق عاشق به معشوقش است. شاعر از معشوق می‌خواهد که از او جدا نشود، زیرا او منبع روشنی و آرامش است. عاشقان به او نگاه می‌کنند و عشق بی‌نهایت او را ستایش می‌کنند. شاعر به معشوق هشدار می‌دهد که نباید به خود آسیب برساند، زیرا به سرحد زیبایی رسیده است. او همچنین از زمانی که عاشق است می‌خواهد که از عشقش منعش نکند، چرا که نشان‌دهنده‌ی نزدیکی عاطفی‌اش به محبوبش است. در نهایت، شاعر به سرزنش دیگری که به او شده اشاره می‌کند و می‌گوید که هیچ‌کس بیش از آنچه شایسته‌اش است، از خود خارج نمی‌شود.
از من جدا مشو که توام نور دیده‌ایآرام جان و مونس قلب رمیده‌ای
هوش مصنوعی: از من دور نشو، زیرا تو روشنایی چشمان من و آرامش دل و همراه من هستی.
از دامن تو دست ندارند عاشقانپیراهن صبوری ایشان دریده‌ای
هوش مصنوعی: عاشقان از محبت تو با هیچ چیز دیگری سر و کار ندارند و صبر و استقامت آنها در برابر مشکلات به کلی از بین رفته است.
از چشم بخت خویش، مبادت گزند از آنکدر دلبری، به غایتِ خوبی رسیده‌ای
هوش مصنوعی: مبادا به سرنوشت خود آسیب برسانی، زیرا در هنر دلربایی به اوج زیبایی دست یافتهای.
منعم مکن ز عشق وی ای مفتی زمانمعذور دارمت که تو او را ندیده‌ای
هوش مصنوعی: ای مفتی زمان، محبت او را از من دریغ نکن، چون تو هرگز او را ندیده‌ای و در این باره از تو معذورم.
آن سرزنش که کرد تو را دوست حافظابیش از گلیم خویش مگر پا کشیده‌ای
هوش مصنوعی: دوست تو، حافظ جان، اگر از تو انتقادی کرد، باید بدانی که او بیشتر از آنچه خود دارد به تو توجه کرده است. آیا خود را در مشکلات دیگران نمیبیند که اینقدر سرزنشت می‌کند؟