غزل شمارهٔ ۴۷۱
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به عشق و می و میخانه اشاره می‌کند و احساسات خود را نسبت به دلبر و دنیای عاشقانه توضیح می‌دهد. او به نیرنگ‌ها و فریب‌های دنیا می‌پردازد و می‌گوید که عشق واقعی، نیازمند تجربه و آگاهی است. شاعر از دردها و رنج‌های عشق صحبت می‌کند و به اهمیت لحظات زیبا و بی‌نگرانی اشاره می‌کند. او همچنین به ناپایداری زندگی و خوشی‌ها اشاره می‌کند و از خداوند خواسته‌هایی را در دعاهای شبانه و صبحگاهی می‌کند. در نهایت، شاعر به عدم توانایی در بیان قدر و ارزش واقعی عشق و محبت اشاره می‌کند.
ز دلبرم که رساند نوازش قلمیکجاست پیک صبا گر همی کند کرمی؟
هوش مصنوعی: دلبر من کجاست که با ناز و محبتش نزد من آمده باشد؟ ای پیک صبح، اگر تو هم به دوستی و محبت مشغولی، چه زمان خواهد رسید؟
قیاس کردم و تدبیر عقل در ره عشقچو شبنمی است که بر بحر می‌کشد رقمی
هوش مصنوعی: من مقایسه کردم و به این نتیجه رسیدم که تدبیر عقل در مسیر عشق، مانند شبنم است که بر روی دریا خطی نامشخص می‌کشد.
بیا که خرقهٔ من گرچه رهن میکده‌هاستز مال وقف نبینی به نام من درمی
هوش مصنوعی: بیا که لباس من هرچند در میکده ها به گروست، اما از اموال وقف نخواهد بود و به نام من نیست.
حدیثِ چون و چرا دردِ سر دهد ای دلپیاله گیر و بیاسا ز عمرِ خویش دمی
هوش مصنوعی: ای دل، از دل مشغولی و بحث و جدل درباره زندگی خود دوری کن. پیالهای به دست بگیر و از لحظههای زندگیات لذت ببر و استراحت کن.
طبیبِ راه‌نشین درد عشق نشناسدبرو به دست کن ای مرده‌دل مسیح‌دمی
هوش مصنوعی: پزشکی که فقط در کنار راه نشسته و تجربهای از عشق ندارد، نمیتواند به تو کمکی کند. ای کسی که دل مردهای داری، باید به خودت کمک کنی.
دلم گرفت ز سالوس و طبل زیر گلیمبه آن که بر در میخانه برکشم عَلَمی
هوش مصنوعی: دل من از نفاق و تظاهر آدمها آکنده از اندوه شده است، بهگونهای که دوست دارم پرچمی را بهروی درِ میخانه برافرازم.
بیا که وقت‌شناسان دو کون بفروشندبه یک پیاله میِ صاف و صحبتِ صنمی
هوش مصنوعی: بیا که افرادی که به اهمیت زمان آگاه هستند، برای یک پیاله شراب خالص و صحبت با یک دوست خوب، حتی دو دنیای خود را هم میفروشند.
دوام عیش و تنعم نه شیوهٔ عشق استاگر معاشرِ مایی بنوش نیش غمی
هوش مصنوعی: برای عشق و محبت، زندگی راحت و لذت بردن پایدار نیست. اگر با من هستی، این تلخیهای زندگی را با هم تحمل کنیم.
نمی‌کنم گله‌ای لیک ابر رحمت دوستبه کِشته‌زار جگرتشنگان نداد نمی
هوش مصنوعی: من شکایتی ندارم، اما بارش رحمت دوست به مزرعه دلهای تشنه من نیامد.
چرا به یک نیِ قندش نمی‌خرند آن کسکه کرد صد شکرافشانی از نیِ قلمی
هوش مصنوعی: چرا کسی که با قلمش هزاران جلوه میآفریند، یک نی قند نمیخرد؟
سزای قدر تو شاها به دست حافظ نیستجز از دعای شبی و نیاز صبحدمی
هوش مصنوعی: شایستگی و ارزش تو ای پادشاه، در دستان حافظ نیست و تنها از طریق دعا در شب و نیاز در سحرگاه به دست میآید.