غزل شمارهٔ ۴۷۸
شعر به دعوت به نوشیدن شراب عشق الهی و فراموشی غم‌ها تعلقات مادی می‌کند. شاعر از خواننده می‌خواهد تا با دل گشاده و انرژی همچون شراب زندگی کند و از خودشیفتگی و تظاهر بکاهد. او تأکید دارد که با نوشیدن شراب، می‌توان به آزادی و رهایی دست یافت و از خویشتن پرسی‌ها فاصله گرفت. همچنین، دعوت به جسارت و تلاش برای نزدیک شدن به معشوق از نکات دیگر شعر است. در نهایت، شاعر خواهان آن است که فرد با دل شاد و صمیمی به زندگی و عشق بپردازد.
نوش کن جامِ شرابِ یک منیتا بِدان بیخِ غم از دل برکَنی
با تجربه کردن تمام عیار عشق الهی، از بند غصه ها و تعلقات دنیایی خلاص خواهی شد.
دل، گشاده دار چون جامِ شرابسر گرفته چند چون خُمّ دَنی
هوش مصنوعی: دل خود را باز و آزاد قرار بده، مانند جامی که پر از شراب است. چرا که باید زندگی را پر از شادی و سرزندگی بگذرانی، نه مانند خُم که ظرفیتش محدود است.
چون ز جام بی‌خودی رطلی کشیکم زنی از خویشتن لافِ منی
هوش مصنوعی: وقتی از میخانه به شوق و حال خوب مشغول نوشیدن میشوی، کمتر به خودت مینازی و به خودبالا بردن متوسل نمیشوی.
سنگسان شو، در قدم نی همچو آبجمله رنگ‌آمیزی و تَردامنی
هوش مصنوعی: خود را مانند سنگ محکم و استوار کن، نه مانند آب نرم و بیثبات. در زندگی باید رنگین و متنوع باشی، اما در عین حال پایدار و مطمئن.
دل به مِی دربند تا مردانه‌وارگردن سالوس و تقوا بشکنی
هوش مصنوعی: دل خود را به عشق مشغول کن تا بتوانی به طور قاطع و شجاعانه از ظاهرسازی و ریاکاری دوری کنی و حقیقت را در آغوش بگیری.
خیز و جهدی کن چو حافظ تا مگرخویشتن در پای معشوق افکنی
هوش مصنوعی: برخیز و تلاشی کن مانند حافظ تا خود را در راه معشوق تقدیم کنی.