شمارهٔ ۳۷
هوش مصنوعی: این شعر از شاعر بزرگ ایرانی حافظ، به توصیف زیبایی‌های عشق و تفاوت‌های بین زیبایی‌ها می‌پردازد. شاعر به باد نسیم اشاره می‌کند و از او می‌خواهد که با زیبایی معشوق تماس نگیرد. او زیبایی معشوق را با گل، نرگس، ریحان و سرو مقایسه می‌کند و نشان می‌دهد که معشوق برتری دارد. همچنین، او به عقل هشدار می‌دهد که در برابر عشق نمی‌تواند جایگاهی داشته باشد. در انتها، حافظ امیدواری خود را برای رسیدن به وصال معشوق ابراز می‌کند و از خواننده می‌خواهد که صبر کند.
ای باد نسیم یار داریزآن نفحهٔ مشکبار داری
هوش مصنوعی: ای نسیم ملایم، تو بویی دلپذیر و خوش از معشوقهی خود داری.
زنهار! مکن درازدستیبا طرهٔ او چه کار داری؟
هوش مصنوعی: مواظب باش! دست درازی نکن به موهای او، چه کار به او داری؟
ای گل! تو کجا و روی زیباشاو مشک و تو بار خار داری
هوش مصنوعی: ای گل! تو کجا و زیبایی او کجا، او همچون مشک است و تو به مانند خاری.
نرگس! تو کجا و چشم مستشاو سرخوش و تو خمار داری
هوش مصنوعی: ای نرگس! تو به کجا رفتهای؟ در حالی که او با چشمی مست و سرخوش در کنار توست و تو در حال کمحالی و خمار به سر میبری.
ریحان! تو کجا و خط سبزشاو تازه و تو غبار داری
هوش مصنوعی: ریحان! تو کجا و آن خط سبز، که تازگی و شادابی دارد، کجا؟ تو چقدر غبارآلود و خسته به نظر میرسی.
ای سرو! تو با قد بلندشدر باغ چه اعتبار داری
هوش مصنوعی: ای سرو! با وجود اینکه قد تو بلند است، در باغ چه ارزشی داری؟
ای عقل! تو با وجود عشقشدر دست چه اختیار داری؟
هوش مصنوعی: ای عقل! وقتی عشق او را در دل داری، چه قدرتی برای تصمیمگیری و کنترل داری؟
روزی برسی به وصل! حافظگر طاقت انتظار داری!
هوش مصنوعی: اگر صبر و استقامت داشته باشی، روزی به وصال محبوب خواهی رسید!