شمارهٔ ۱۰ - فی مدح الصاحب المعظم جمال الدین دیلم اصفهانی
هوش مصنوعی: این شعر به زیبایی و جذابیت معشوق می‌پردازد و تصویری از عشق و شوق را ارائه می‌دهد. در ابتدا، با تمثیل‌های زیبا درباره پسته و شکر، شاعر بیان می‌کند که معشوقش چه اندازه دلربا و شیرین است. او از عشقش به معشوق می‌گوید و این‌که چگونه دلش در جستجوی زیبایی او است. همچنین، با تشبیهات ظریف به ویژگی‌های معشوق و زیبایی‌هایش، شاعر احساسات عمیق و آتشین خود را نسبت به او بیان می‌کند. در پایان، با دعوت به فراگیری عشق و زیبایی، شاعر خواستار درک بیشتری از معشوقش است.
پسته شکّری است آنک تو داری نه دهنشکّر عسکری است آنک تو باری نه سخن
هوش مصنوعی: پستهای شیرین و خوشمزهای که تو داری، نه از آن نوع شیرینزبانی است که فقط در کلام باشد.
هر که او دل به رخ ماهرخی خواهد دادباری آنروی دلفروز که وجهیست حسن
هوش مصنوعی: هر کس که بخواهد دلش را به معشوقی با چهرهای زیبا بدهد، باید بهایی بپردازد برای آن چهره دلانگیز و جذاب.
ای سر زلف ترا مرغ دلم دست آموزوآتش مهر رخت در جگرم دود افکن
هوش مصنوعی: موهای زیبای تو همانند پرندهای است که دل من به آن عادت کرده است و عشق تو مانند آتش سوزانی است که در وجودم دود به راه میاندازد.
بندهٔ پرتو روی چو مهت بدر منیرهندوی زنگی خال سیهت مشک ختن
هوش مصنوعی: من عاشق نوری هستم که از چهرهی تو میتابد، مانند ماه روشن. تو همچون هندوی زیبا با خال سیاه بر چهرهات، همچون مشک خوشبو از ختن میباشی.
دست بر سر زده و پای فرو رفته به گِلبر لب جوی ز رشک قد تو سرو چمن
هوش مصنوعی: دست بر سر زده و پای در گل گذاشته و بر لب جوی زرشک ایستادهای، قد تو مانند سرو در چمن است.
بیش ازین ابر سیه بر مه شب پوش مپوشبعد ازین خیل حبش بر سپه زنک مزن
هوش مصنوعی: دیگر این ابر سیاه را بر چهره ماه شب نپوشان. از این پس، شلیک تیر عشق را بر سپاه دشمن نزن.
پرده بردار که در تاب شود شمع فلکپسته بگشای که تا آب شود درّ عدن
هوش مصنوعی: پرده را کنار بزن تا نور شمع آسمان روشن شود، گره درخت پسته را باز کن تا آب بهشت به جریان بیفتد.