شمارهٔ ۵ - ایضاً
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به شخصیت ایخسرو اشاره می‌کند که بر خاک سر نهاده است. صبح‌ها صبوحیان (نوشیدنی‌نوشان) به یاد او شرابی را سر می‌کشند. کوکبی که شب‌ها می‌تابد، از پای او افتاده است. شاعر از زربخش (زر و زیور) و اسب و لباس سخن می‌گوید و می‌خواهد که دلش آرام شود. او همچنین به این نکته اشاره می‌کند که در راه عشق، پول و ثروت ارزش چندانی ندارد.
ایخسرو سرفراز گردونبر خاک در تو سر نهاده
هوش مصنوعی: ای خسرو بزرگ و سرافراز، سر خود را بر روی خاک تو گذاشته است.
هر صبح صبوحیان انجمبر یاد تو نوش کرده باده
هوش مصنوعی: هر صبح، صبحانهخواران به یاد تو شراب خورده و خوشحالی میکنند.
این کوکب زرنگار می خیستاز پای تکاورت فتاده
هوش مصنوعی: این ستارهی زیبا از خنکای بادی که از پای تو میوزد، به آرامی میرقصد و میچرخد.
زربخش مرا و اسب و جامهتا کار دلم شود گشاده
هوش مصنوعی: به من زر و اسب و لباس بده تا دل من آرام گیرد و مشکلاتم حل شود.
در راه بیکدرم نیرزددینار برهنه و پیاده
هوش مصنوعی: در مسیر زندگیام، کمترین ارزشی برای پول و ثروت بدون معنا و بیهدف قائل نیستم.