شمارهٔ ۲ - خواجوی کرمانی

می رود آب رخ از باده ی گلرنگ مرامی زند راه خرد زمزمه ی چنگ مرا

دلق ازرق بمی لعل گرو خواهم کردکه می لعل برون آورد از رنگ مرا

من که بر سنگ زدم شیشه ی تقوی و ورعمحتسب بهر چه بر شیشه زند سنگ مرا

مستم از کوی خرابات ببازار بریدتا همه خلق ببینند بدین رنگ مرا

نام و ننگ اربرود در طلبش باکی نیستمن که بد نام جهانم چه غم از ننگ مرا

ای رخت آینه ی جان می چون زنگ بیارتا ز آئینه خاطر ببرد زنگ مرا

مطرب آهنگ چنین تیز چه گیری که کندجان شیرین بلب لعل تو آهنگ مرا

نشد از گوش دلم زمزه ی نغمه ی چنگتا عنان دل شیدا بشد از چنگ مرا

چون تو در خاطر خواجو بزدی کوس نزولدو جهان خیمه برون زد ز دل تنگ مرا