شمارهٔ ۳۷ - خواجوی کرمانی

چو طلعت تو مرا منتهای مقصودستبیا که عمر من این پنجروز معدودست

مقیم کوی تو گشتم که آستان ایازبنزد اهل حقیقت مقام محمودست

دلم ز مهر رخت می کشد بزلف سیاهچرا که سایه ی زلف تو ظلّ ممدودست

من از وصال تو عهدیست کارزو دارمکه کام دل بستانم چنانک معهودست

ز بسکه دل بربودی چو روی بنمودیگمان مبر که دلی در زمانه موجودست

اگر چنانک کسی را ز عشق مقصودیستمرا ز عشق تو مقصود ترک مقصودست

دلم ز زلف تو بر آتشست و میدانمکه سوز سینه پر دود مجمر از عودست

چه نکهتست مگر بوی لاله و سمنستچه زمزمه ست مگر بانک زخمه عودست

اگر مراد نبخشد به دوستان خواجوخموش باش که امساک نیکوان جودست