شمارهٔ ۳۸
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به توصیف زیبایی معشوق و دردهای عاشقانه خود می‌پردازد. او از نمادهای مختلفی مانند آب، گیاهان و سنگ‌های قیمتی برای بیان عشق و زیبایی استفاده می‌کند. معشوقی که زلف‌هایش مانند عنبر و خطش مشابه سنبل است، حجاب بر چهره دارد و با زیبایی‌اش دل عاشقان را می‌رباید. شاعر به حال خود به عنوان یک عاشق دیوانه اشاره می‌کند و بیان می‌کند که غم و فراق او جویبار اشکت را جاری کرده است. در نهایت، او به عشق و نیازش به معشوق تأکید می‌کند و از بوسه‌ای که خواسته به عنوان حسن و زیبایی یاد می‌کند، اما معشوق او را به سکوت دعوت می‌کند و بیان می‌کند که غم او بی‌پاسخ مانده است.
ایکه از سرچشمه ی نوشت برفت آب نباتمرده ی مرجان جان افزای تست آب حیات
هوش مصنوعی: آب شیرینی که از سرچشمه میریزد، موجب زندگی و نشاط است و در حقیقت، نماد حیات و زیبایی است.
از چمن زیباتر از قدّت کجا خیزد نهالوز شکر شیرین تر از خطّت کجا روید نبات
هوش مصنوعی: هیچ نهالی از چمن زیباتر از قامت تو نمیتواند رشد کند و هیچ گیاهی شیرینی بیشتر از لبت نمیتواند پیدا شود.
عنبر زلف تو بر کافور می بندد نقابسنبل خطّ تو بر یاقوت می آرد برات
هوش مصنوعی: عطر زلف تو بر کافور تاثیر میگذارد و نقابی زیبا بر چهره میزند، در حالی که خط زیبای تو بر یاقوت جلوهای خاص میبخشد.
پرده بر رخ می کشی وز ما نمیداری حجابخستگانرا می کشی وز کس نمی باشد حیات
هوش مصنوعی: پردهای بر چهره میزنی و از ما پوششی برنمیداری. خستگان را به زور میکشی و هیچ کس حیات ندارد.
حال مجنون شرح دادن با دلم دیوانگیستهمچو پیش طرّهایت ذکر لیلی ترّهات
هوش مصنوعی: حال و روز مجنون را برای دل دیوانهام توضیح دادن، همانند این است که در حضور تو از عشق لیلی صحبت کنم.
تا برفتی همچو آب از چشم دریا بار منپیش جیحون سرشکم می رود آب فرات
هوش مصنوعی: وقتی تو رفتی، دوریات مانند آب از چشمان دریا به من فشار میآورد. اشکهایم همچون آب فرات به سوی جیحون سرازیر میشود.
بنده ام تا زنده ام گر می کشی ور می کشیزخم پیکان تو مرهم باشد و بندت نجات
هوش مصنوعی: من تا زمانی که زندهام، بندهات هستم. اگر میکشی یا اگر میزنی، زخم تیر تو میتواند درمانی باشد و بندگیات نجاتم میدهد.
از دهانت بوسه ئی جستم زکوة حسن راگفت خاموش ای گدا بر هیچ کی باشد زکوة
هوش مصنوعی: از لبهای تو بوسه‌ای گرفتم، اما آن بوسه مانند زکات زیباییات بود. گفتی که ای نیازمند، سکوت کن؛ چرا که هیچ چیز به عنوان زکات نمیتواند بر کسی باشد.
با خیالت دوش می گفتم که مردم از غمتگفت خواجو گوئیا نشنیده ئی من عاش مات
هوش مصنوعی: در خواب و خیال تو، به دوش شب گفتم که مردم از ناراحتی تو سخن میگویند. خواجو، انگار که تو هیچگاه عاشق نشدهای.