شمارهٔ ۹۲
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر به عشق و دلدادگی خود اشاره می‌کند و می‌گوید که زیبایی و عظمت محبوبش باعث می‌شود که همه چیز برای او بی‌معنا شود. او از دردها و آرزوهایش صحبت می‌کند و نگران عواقب دوری محبوبش است. همچنین به حضور طبیعت و زیبایی‌های آن در کنار یاد محبوب می‌پردازد. در نهایت، با حسرت از زلف محبوبش یاد می‌کند و دلشکستگی ناشی از جدایی را بیان می‌کند.
با منت کینه و با جمله صفاستاینهم از طالع شوریده ی ماست
هوش مصنوعی: اینکه با وجود کینه و ناراحتیهای موجود در دل، باز هم رفتارهای زیبا و محبتآمیز دیده می‌شود، نشان میدهد که ما به سرنوشت شوریده و پرچالشی دچاریم.
راستی را صنما بی قد توکار ما هیچ نمی آید راست
هوش مصنوعی: عزیزم، تو تنها کسی هستی که میتوانی به ما کمک کنی؛ بدون تو هیچچیز در زندگیام درست نمیشود.
هر گیاهی که بروید پس ازیناز سر تربت ما مهر گیاست
هوش مصنوعی: هر گیاهی که بعد از این از خاک قبر ما رشد کند، نشان از محبت و زیبایی ما خواهد بود.
می کشم درد بامید دواگرچه درد از قبلت عین دواست
هوش مصنوعی: من با امید به درمان، درد را تحمل میکنم، هرچند که درد تو خود همان درمان است.
این چه بویست که ناگه بدمیدوین چه فتنه ست که دیگر برخاست
هوش مصنوعی: این چه بویی است که ناگهان به مشام میرسد و این چه اتفاقی است که دوباره شروع شده است؟
باز از ناله ی مرغان سحرصبحدم صحن چمن پر غوغاست
هوش مصنوعی: صدای ناله و خواندن پرندگان سحرگاه، فضای چمن را پر از هیاهو و شلوغی کرده است.
گرچه در پرورش نطفه ی خاکبوی زلفت مدد باد صباست
هوش مصنوعی: اگرچه در پرورش جوانههای خاکی، عطر موهای تو وزندگی نسیم صبحگاهی را به ارمغان میآورد.
خیز کز نکهت انفاس نسیمهر سحر پیرهن غنچه قباست
هوش مصنوعی: برخیز و بیدار شو که با نسیم صبحگاهی، عطر دلفریب و لطیف گلها در فضا پخش شده و زیبایی آنها را به رخ میکشد.
گر نه خواجوست که دور از رخ تستزلف هندوی تو آشفته چراست
هوش مصنوعی: اگر خواجو نیست که دور از چهرهات باشد، پس چرا این زلفهای هندوئی تو اینقدر آشفته و بینظم هستند؟