شمارهٔ ۹۶
هوش مصنوعی: این شعر درباره عشق و دلبستگی عمیق شاعر به معشوق است. او با بیان تصاویری زیبا از زیبایی و جذابیت معشوق، احساسات پیچیده و دردناک خود را نسبت به او به تصویر می‌کشد. شاعر به وجود معشوق به عنوان منبع شکر و زیبایی اشاره می‌کند و در عین حال از درد و رنج ناشی از جدایی و ناامیدی نیز سخن می‌گوید. در نهایت، او از گسستگی و شکست رابطه‌اش با معشوق می‌نالد و به احوالات آشفته و درهم ریخته‌اش اشاره می‌کند.
ایکه لبت آب شکر ریختستبر سمنت مشگ سیه بیختست
هوش مصنوعی: لبان تو چون شکر شیرین است و بر سینی که به رنگ مشکی است، پاشیده شده است.
نقش ترا خامه ی نقّاش صنعبر ورق جان من انگیختست
هوش مصنوعی: نقش تو با قلم هنرمند بر صفحه روح من نقش بسته است.
ساقی از آن آب چو آتش بیارکاتش دل آب رخم ریختست
هوش مصنوعی: ای ساقی، از آن آب که همچون آتش است بیاور، زیرا آتش دل من باعث شده است که آب رخم را بریزد.
با تو محالست بر آمیختنگرچه غمت با گِلَم آمیختست
هوش مصنوعی: با تو نمیتوانم ارتباط برقرار کنم، هرچند که غم تو در وجودم ریشه دوانده است.
در سر زلف تو ز آشفتگیباز بموئی دلم آویختست
هوش مصنوعی: در هم ریختگی و پریشان حالی زلف تو باعث شده که دلم به آن آویخته شود و به دنبال آرامش باشد.
خانه ی دل عشق بتاراج دادعقل ازین واقعه بگریختست
هوش مصنوعی: عشق دل را خراب کرد و عقل از این ماجرا فرار کرد.
خون دل از دیده ی خواجو مگرعقد ثریاست که بگسیختست
هوش مصنوعی: خواجو از دیدن درد و رنج خود به شدت غمگین است و دلش پر از اندوه است. او احساس می‌کند که شاید در زندگیاش نوعی از پیوند یا امید وجود داشته که اکنون از بین رفته است و این موضوع خیلی برایش سخت و غیرقابل تحمل است.