شمارهٔ ۱۰۱
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به بیان احساسات عمیق و اندوه خود می‌پردازد. او از اشک‌هایش سخن می‌گوید که به خاطر درد دلش، پیش دیگران رها شده است. عشق او به معشوقش باعث شده که در غم و اندوه فرو رود و آرزو می‌کند که معشوقش به او کمک کند. شاعر همچنین به زیبایی و ویژگی‌های معشوق اشاره می‌کند و از وفاداری او به دنیا و بی‌وفایی آن گلایه می‌کند. او از شکستن دلش و تاسفش از وضعیت فعلی می‌نالد و به عدم وابستگی به دنیا تأکید می‌کند. در نهایت، شاعر به آزادی و استقلال از دنیا اشاره می‌کند و به زیبا بودن وجود معشوقش در نقاشی هستی اشاره دارد.
هیچ می دانی چرا اشکم ز چشم افتاده استزانک پیش هر کسی راز دلم بگشاده است
هوش مصنوعی: آیا میدانی چرا اشکهایم از چشمانم میریزد؟ زیرا دلنوشتهها و رازهای خود را به هر کسی گفتم.
کارم از دست سر زلف تو در پای اوفتادچاره کارم بساز اکنون که کار افتاده است
هوش مصنوعی: زلف تو باعث شده که کارم خراب شود، حال که وضعیت به اینجا رسیده، لطفاً راه حلی برای مشکل من پیدا کن.
هر زمان از اشک میگون ساغرم پر می شودخون دل نوشم تو پنداری مگر کان باده است
هوش مصنوعی: هر بار که از اشک چشمم ساغر من پر میشود و من دلخوش میشوم به نوشیدن آن، تو شاید فکر کنی که آن نوشیدنی معمولی است.
بیوفائی چون جهان دل بر تو نتوانم نهادای خوشا آنکس که او دل بر جهان ننهاده است
هوش مصنوعی: بیوفاییهای دنیا باعث شده که نتوانم دل را بر تو بگذارم. خوشا به حال کسی که دلش را به این دنیا نبسته است.
حیرت اندر خامه ی نقاش بیچونست کوراستی در نقش رویت داد خوبی داده است
هوش مصنوعی: نقاشی که تصویر چهرهی تو را میکشد، به شدت شگفتزده شده است، زیرا زیبایی تو به قدری زیاد است که هر گونه توصیف و نقشکشی از آن ناتوان است.
از سر شکست آب رویم پیش هر کس زان سبببرد و چشمش جای می سازم که مردم زاده است
هوش مصنوعی: من از روی شکستگی آب، در هر مکان با افراد مختلفی روبهرو میشوم و به همین دلیل به نگاه آنها اهمیت میدهم و فضایی برای خودم ایجاد میکنم، چرا که میدانم آنها نیز انسان هستند و احساساتی دارند.
دست کوته کن چو خواجو از جهان آزاده وارسرو تا کوتاه دستی پیشه کرد آزاده است
هوش مصنوعی: دستت را کوتاه کن مانند خواجوی، تا از این دنیا آزاد باشی. کسی که خود را آزاد کرده است، همانند سرو است که به خاطر داشتن قامت بلند، نیازی به دست دراز ندارد.