شمارهٔ ۱۶۵
هوش مصنوعی: این شعر در وصف زیبایی و دل‌فریبی معشوق است. شاعر با استفاده از تمثیل برقع و صبح، از روشنایی و زیبایی معشوق صحبت می‌کند که دل‌های بسیاری را به خود جلب کرده است. او به شعف و شادی خود اشاره می‌کند و از دل‌تنگی‌ها و غم‌هایش می‌گوید. شاعر در مقایسه با زیبایی معشوق و دل‌تنگی خود، به نشان دادن علاقه‌اش به او می‌پردازد، و به دوره‌ای از زندگی‌اش اشاره می‌کند که تنها امیدش به دیدن معشوق است. شعر سرشار از احساسات عمیق و تصاویری زیبا از عشق و دل‌باختگی است.
چون برقع شبرنگ ز عارض بگشایداز تیره شبم صبح درخشان بنماید
هوش مصنوعی: زمانی که پرده تیرهای کنار برود، نور صبح روشنیاش را به من نشان میدهد.
از بس دل سرگشته که بربود در آفاقامروز دلی نیست که دیگر برباید
هوش مصنوعی: دل‌های سرگشته و آشفتهای که در دنیا میگردند، آنچنان زیاد شدهاند که اکنون دیگر دلی نیست که بتوان آن را به تسخیر درآورد.
زین بیش مپای ای مه بی مهر کزین بیشپیداست که عمر من دلخسته چه باید
هوش مصنوعی: دیگر به اندازه کافی برایم بس است، ای مه زیبا که بیمحبت هستی. از این جا به بعد مشخص است که عمر من چقدر خسته و ناراحت است، پس چه باید کرد؟
گر کام تو اینست که جانم بلب آریخوش باش که مقصود تو این لحظه برآید
هوش مصنوعی: اگر خواستهات این است که جانم را به خطر بیندازی، خوشحال باش که هدف تو در این لحظه به تحقق میرسد.
در زلف تو بستم دل و این نقش نبستمکز بند سر زلف تو کارم نگشاید
هوش مصنوعی: من دل را در زلف تو گرفتار کردم و این کار را به این امید انجام ندادم که از بند زلف تو رهایی یابم.
هر صبحدم از نکهت آن زلف سمن سایبر طرف چمن باد صبا غالیه ساید
هوش مصنوعی: هر صبح که بیدار میشوم، بوی خوشی از زلفهای گلسمن به مشام میرسد که همراه با نسیم صبحگاهی، عطر دلنوازی را در فضای چمن پراکنده می‌کند.
در ده می چون زنگ که آئینه جانستتا زنگ غمم ز آینه جان بزداید
هوش مصنوعی: در اینجا شاعر به زیبایی و شفافیت روح اشاره دارد. او می‌گوید که مانند زنگی که میتواند در آینه روشنایی جان را نمایان کند، میخواهد غم و اندوه خود را از جانش خارج کند. به بیان دیگر، او به دنبال راهی است تا احساسات منفی خود را با زیبایی و روشنی جایگزین کند.
مرغان خوش الحان چمن لال بمانندچون بلبل باغ سخنم نغمه سراید
هوش مصنوعی: پرندگان خوشصدا در چمن ساکت میمانند، ولی بلبل باغ به سخنهایم نغمه میخواند.
در دیده ی خواجو رخ دلجوی تو نوریستکز دیدن آن نور دل و دیده فزاید
هوش مصنوعی: در چشمان خواجو، روی زیبای تو مانند نوری است که با دیدنش، دل و چشمان آدمی پرنورتر میشوند.