شمارهٔ ۱۷۳
هوش مصنوعی: شاعر در این غزل به توصیف زیبایی‌های گل و تاثیرات آن می‌پردازد. گل در حال رقص و ناز است و شبیه انسان چابکی است که بر اسب می‌تازد. او به خون‌ریزی و احساس عمیق خود اشاره می‌کند و می‌گوید ممکن است امشب اشک‌هایش بریزد. شاعر از شور و شوقی که در وجودش احساس می‌کند، سخن می‌گوید و به تمام زیبایی‌ها و دردهای درونش اشاره دارد. او همچنین به اشک‌هایی که از چشمانش می‌ریزد و گرمای احساسش می‌پردازد و به رازی فراتر از زیبایی گل‌ها اشاره می‌کند که نشان‌دهنده عمق عشق و اندوه اوست. این غزل در نهایت به تأثیر چشم‌نواز گل‌ها و احساسات درونی شاعر اشاره دارد و نشان می‌دهد که زیبایی می‌تواند تا چه حد عواطف انسانی را تحت تأثیر قرار دهد.
گل اندامی که گلگون می دواندبدان نازک تنی چون می دواند
هوش مصنوعی: گلی که با زیبایی و نازکی خود میرقصد، همانند میرقصند که لطافت و ظرافت خاصی دارد.
بگاه جلوه از چابک سواریفرس بر شاه گردون می دواند
هوش مصنوعی: زمانی که اسب چابکی خود را به نمایش میگذارد، در واقع بر گردونه آسمانی می‌تازد و حرکت می‌کند.
مگر خونم بخواهد ریخت امشبکه بر عزم شبیخون می دواند
هوش مصنوعی: شاید امشب مقدر باشد که خونم بریزد، زیرا حوادث سخت و ناگهانی در پیش است و من در حال آمادهسازی برای مقابله با آنها هستم.
چو گلگون سرشکم مردم چشمزراه دیده بیرون می دواند
هوش مصنوعی: به مانند گلی که از چشمانم اشک می‌ریزد، مردمک چشمم به سرعت از دید، فرار می‌کند.
چنانش گرم رو بینم که چون آبدمادم تا بجیحون می دواند
هوش مصنوعی: چنان او را پرانرژی و شاداب میبینم که مانند آبی که همیشه در حال جریان است، بیوقفه و پیوسته به حرکت ادامه می‌دهد.
برو در خواهد آمد خون چشممبدین گرمی که گلگون می دواند
هوش مصنوعی: برو، چشمانم پر از اشک شده و این اشکها به دمایی گرم مانند گل سرخ در حال جاری شدن است.
سپهرم در پی خورشید رویانبگرد ربع مسکون می دواند
هوش مصنوعی: آسمان من به دنبال چهرهی درخشان خورشید در حال حرکت است و در دنیای مسکونی میچرخد.
چنین کز چشم خواجو می رود اشکعجب نبود گرش خون می دواند
هوش مصنوعی: اینکه از چشمان خواجو اشک می‌ریزد، چیز عجیبی نیست، اگرچه این اشک شاید مانند خون در حال جاری شدن باشد.