شمارهٔ ۱۷۴ - خواجوی کرمانی

اندم که نه شمع و نه لگن بودشمع دل من زبانه زن بود

واندم که نه جان و نه بدن بوددل فتنه یار سیمتن بود

در آینه روی یار جستمخود آینه روی یار من بود

دل در پی او فتاد و او راخود در دل تنگ من وطن بود

موج افکن قلزم حقیقیهم گوهر و هم گهر شکن بود

دی بر در دیر دردنوشانآشوب خروش مرد و زن بود

دیدم بت خویش را که سرمستدر دیر حریف برهمن بود

هر بت که مغانش سجده کردندچون نیک بدیدم آن شمن بود

پروانه ی روی خویشتن شدآن فتنه که شمع انجمن بود

چون پرده ز روی خویش برداشتخود پرده ی روی خویشتن بود

خواجو بزبان او سخن گفتهیهات چه جای این سخن بود