شمارهٔ ۱۷۹
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به زیبایی و جذابیت معشوقه‌اش اشاره می‌کند و بر این باور است که زیبایی او بر همه چیز تأثیر می‌گذارد. از نوشتن خط معشوق که می‌تواند زیبا مانند گل باشد تا تأثیر ناله‌های عاشقانه‌اش بر شب و دل سوخته‌اش، همه نشان‌دهنده‌ی قدرت جذابیت و زیبایی اوست. شاعر همچنین به دلتنگی و درد درونی خود از فاصله‌ی بین عشق و محبوب اشاره می‌کند و به این نکته می‌پردازد که حتی در جمع‌هایی که بدون معشوقه‌اش است، احساس کسالت می‌کند. در نهایت، تأکید بر این است که زیبایی و عشق می‌توانند احساسی عمیق و همیشگی را در دل عاشقان به وجود آورند.
چون خطّ تو گرد رخ گلرنگ بگیردسر حدّ ختن خیل شه زنگ بگیرد
هوش مصنوعی: وقتی خط زیبای تو بر چهرهام نقش میبندد، احساس میکنم که مرزهای سرزمین ختن را پشت سر میگذارم و به دنیای جدیدی وارد میشوم.
مگذار که رخسار تو کائینه حسنستاز آه جگر سوختگان زنگ بگیرد
هوش مصنوعی: نگذار که چهرهات، که نماد زیبایی است، از زنگ و کثیفی ناشی از آه و حسرت دلسوختگان، آلوده شود.
بی نرگس مخمور تو در مجلس مستانهر دم دلم از باده ی چون زنگ بگیرد
هوش مصنوعی: در جمع عاشقان، بدون گل نرگس مست تو، قلبم همواره از شراب مانند زنگ به درد میآید.
آهنگ شب از دیده ی من پرس که هر شبمرغ سحر از ناله ام آهنگ بگیرد
هوش مصنوعی: شب را از چشمانم بپرس که چگونه هر شب، صدای مرغ سحر از ناله‌های من الهام میگیرد.
هر دم که شب آهنگ کند ز آتش مهرتدود دل من راه شباهنگ بگیرد
هوش مصنوعی: هر لحظه که شب بخواهد در دل من، با شعلههای عشق تو، دودی به وجود میآید که شب را روشن می‌کند.
چون پرتو خورشید رخت بر قمر افتداز عکس رخت لاله و گل رنگ بگیرد
هوش مصنوعی: وقتی نور خورشید به چهرهی تو بیفتد، ماه هم تحت تاثیر زیبایی تو قرار میگیرد و گلها و لالهها از جلوهگری تو رنگ و لعاب میگیرند.
خون شد دلم از دست سر زلفت و کس نیستکانصافم از آن هندوی شبرنگ بگیرد
هوش مصنوعی: دل من از عشق و زیبایی موهای تو به درد آمده و هیچکس نیست که از آن معشوقهی زیبا برایم به داد بیاید و مرا نجات دهد.
در پسته ی تنگ تو سخن را نبود جایالا که در و هر سخنی تنگ بگیرد
هوش مصنوعی: در پستهی تنگ تو، جایی برای بیان کلمات نیست؛ جز اینکه در در و هر کلمهای احساس خفقان می‌کند.
خواجو ستم و جور و جفا در دل خوبانماننده ی نقشیست که در سنگ بگیرد
هوش مصنوعی: سختیها و ظلمهایی که بر دل نیکان میرود، مانند نقشی است که بر روی سنگ باقی میماند و نمیتواند محو شود.