شمارهٔ ۱۸۴
هوش مصنوعی: این شعر بیانگر اشتیاق شاعر به نوشیدن شراب و لذت بردن از زندگی است. او می‌خواهد با موسیقی و زیبایی‌های دنیا از غم و درد دل خود فاصله بگیرد و از سادگی و عقل دوری کند. شاعر در عین حال به جمع دوستان و معاشرت با آن‌ها تأکید دارد و می‌خواهد تا صبح از عشق و محبت صحبت کند. در نهایت، او اعلام می‌کند که تصمیم دارد به جز نوشیدن و خوابیدن، از هر چیز دیگری دست بکشد و مانند خواجو، اعتبار و آبروی خود را از میخانه به دست آورد.
باز عزم شراب خواهم کردساز چنگ و رباب خواهم کرد
هوش مصنوعی: من دوباره تصمیم دارم به نوشیدن شراب بپردازم و ساز چنگ و رباب را به صدا درآورم.
آتش دل چو آب کارم بردچاره ی کار آب خواهم کرد
هوش مصنوعی: آتش دل من باعث شده که کارم به مشکل بیفتد، بنابراین به دنبال راه حلی میگردم که این مشکل را حل کند.
جامه در پیش پیر باده فروشرهن جام شراب خواهم کرد
هوش مصنوعی: من پیراهنم را به دست پیر فروشنده شراب میسپارم و قرار است شراب بنوشم.
از برای معاشران صبوحدل پر خون کباب خواهم کرد
هوش مصنوعی: به خاطر دوستانم، دل پر از غصهام را به یاد میآورم و آرزو میکنم که آن را مانند کبابی سرخ کنم.
با بتان اتّصال خواهم جستوز خرد اجتناب خواهم کرد
هوش مصنوعی: من به معشوقان وصل خواهم شد و از عقل و خرد دوری میکنم.
بسکه از دیده سیل خواهم راندخانه ی دل خراب خواهم کرد
هوش مصنوعی: چنان از شدت گریه و اندوه به حالتی میرسیم که دیگر نمیتوانم خانهی دل را حفظ کنم و آن را خراب خواهم کرد.
تا دم صبح دوست خواهم خوانددعوت آفتاب خواهم کرد
هوش مصنوعی: تا صبح دوستی را خواهم خواند و آفتاب را به مهمانی دعوت میکنم.
بجز از باده خوردن و خفتنتوبه از خورد و خواب خواهم کرد
هوش مصنوعی: جز اینکه مشغول نوشیدن و استراحت باشم، از خوردن و خوابیدن توبه میکنم.
همچو خواجو ز خاک میخانهآبرو اکتساب خواهم کرد
هوش مصنوعی: من نیز مانند خواجو، میخواهم از خاک میخانه اعتباری کسب کنم.