شمارهٔ ۲۰۴ - خواجوی کرمانی

ما را ز پرده ی تو دل از پرده شد بدربردار پرده ای ز پس پرده پرده در

گر ماه خوانمت نبُود ماه سر و قدور سرو گویمت نبُود سرو سیمبر

کس ماه را ندید که پوشد زره ز مشککس سرو را نگفت که بندد چو نی کمر

لعل تو شکّریست ازو رفته آب قندخط تو طوطیئیست پرافکنده بر شکر

جانم ز تاب مهر تو شمعیست در گدازچشمم ز شوق لعل تو دُرجیست پرگهر

عنقای قاف عشقم و عشق تو گوئیامرغیست هر دو کون در آورده زیر پر

چون صبر نیست کز تو نظر بر توان گرفتیکباره برمگیر ز بیچارگان نظر

ور زانک از درم نتوانی در آمدنباری ز دل چگونه توانی شدن بدر

هرگه که در برابر خواجو گذر کنیصد بار باز در دل تنگش کنی گذر