شمارهٔ ۲۰۷
هوش مصنوعی: شاعر در این غزل از دل‌تنگی و عشق خود به معشوق سخن می‌گوید. او از شخصی می‌خواهد که اگر به کوی دوستش رسید، نیازهایش را به محبوب برساند. او خاک درگاه عشق را بوسه می‌زند و سلام و پیامی برای معشوق می‌فرستد. شاعر از درد و دل‌شکستگی خود می‌گوید و احساس می‌کند که زمانه او را از محبوبش دور کرده است. در این تنهایی، او ناله‌اش را بی‌همدم و محرم می‌داند و هر روز برایش شبی تار و پریشان است. در آخر، او فراقش را به قلم می‌آورد و با اشکی آن را می‌شوید.
ایا صبا گرت افتد بکوی دوست گذارنیازمندی من عرضه ده بحضرت یار
هوش مصنوعی: ای نسیم، اگر به کوی محبوب رسیدی، لطفاً درخواست و نیاز من را به محبوب برسان.
ببوس خاک درش وانگه ار مجال بودسلام من برسان و پیام من بگزار
هوش مصنوعی: خاک دراش را ببوس و اگر فرصتی بود، سلام من را برسان و پیامم را منتقل کن.
بگو که ای مه نامهربان مهر گسلنگار لاله‌رخ سرو قد سیم‌عذار
هوش مصنوعی: بگو ای ماه زیبا و بیرحم، که دل را میشکنی، تو که همچون گل لاله‌رخ و سرو قد و چهرهای چون نقره داری.
دل شکسته که در زلف سرکشت بستمبیادگار من خسته دل نگه می دار
هوش مصنوعی: دل شکستهام که در زلف خوبان گره خورده است، برای یادگاری از من، ای دل خسته، آن را حفظ کن.
مرا زمانه ز بی مهری از تو دور افکندزهی زمانه ی بدمهر و چرخ کژ رفتار
هوش مصنوعی: زمانه به خاطر بیمهریاش من را از تو دور کرد. ای زمانهای که بیرحم و ناپایدار هستی!
نبودمی نفسی بی نوای نغمه ی زیرکنون بزاری زارم قرین ناله ی زار
هوش مصنوعی: به یاد تو همیشه به سر میبرم و بدون وجود تو، زندگیام بیصدا و بینغمه است. اکنون در زاری و اندوه غرق شدهام و نالهام گویی با این اندوه پیوند خورده است.
نه همدمی که بر آرم دمی مگر نالهنه محرمی که بگویم غمت مگر دیوار
هوش مصنوعی: در اینجا شاعری احساس تنهایی و غم را بیان می‌کند. او هیچ دوستان و همدمی ندارد که بتواند کمی با او همصحبت شود و ناله‌اش را بشنود. همچنین نمیتواند از غمهایش با کسی صحبت کند، جز دیواری که به او گوش میدهد، به طوری که حس می‌کند حتی دیوار هم بهتر از هیچکس نیست.
شبی که روز کنم بیتو از پریشانیشود چو زلف سیاه تو روز من شب تار
هوش مصنوعی: شبی که من روز میکنم، در حالتی از پریشانی، وقتی که زلف سیاه تو را میبینم، روز من به شب تار تبدیل میشود.
فراق نامه خواجو کسی که برخواندبآب دیده بشوید سیاهی از طومار
هوش مصنوعی: در این متن، شخصی از جدایی سخن می‌گوید و بیان می‌کند که هر کسی این نامه را بخواند، با اشک خود، تاریکی و غم جدایی را از یادداشتها و خاطراتش پاک می‌کند.