شمارهٔ ۲۲۷
هوش مصنوعی: این شعر درباره عشق و معشوقی زیبا و دلربا است. شاعر از احساسات خود نسبت به محبوب سخن می‌گوید و به جذابیت و س حرآفرینی او اشاره می‌کند. او همچنین به دشواری‌های عشق و تنهایی ناشی از محبوب اشاره می‌کند و به نوعی از بی‌عدالتی و ظلم در روابط عاشقانه می‌نالد. در نهایت، شاعر احساس اسیری و وابستگی به محبوب را بیان می‌کند و به عواقب آن پرداخته است. به طور کلی، شعر از احساسات عمیق و درد عشق خبر می‌دهد.
مبرید نام عنبر بر زلف چون کمندشمکنید یاد شکّر بر لعل همچو قندش
هوش مصنوعی: موهایی که به شکل کمند در آمدهاند و به عطر خوش عنبر معطر هستند، نباید شما را به یاد شیرینی شکر بیندازند؛ درست مثل اینکه رنگ لعل به یاد طعم شیرین قند بیفتد.
بدو چشم شوخ جادو بربود خوابم از چشممرساد چشم زخمی بدو چشم چشم بندش
هوش مصنوعی: چشم بازیگوش او خواب را از چشمان من ربود و چون به او نگاه کردم، چشمانم زخم خورد و همچنان به او خیره ماندم.
نکنم خلاف رایش بجفا و جور دشمنکه محبّ دوست بیمی نبُود زهر گزندش
هوش مصنوعی: من به خاطر دشمن، بر خلاف رأی او ظلم و ستم نخواهم کرد، زیرا محبّت دوست باعث میشود که از آسیبی که به او میرسد، هرگز نترسم.
چو بدامنش غباری ز جهان نمی پسندمچه پسندد از حسودم سخنان ناپسندش
هوش مصنوعی: من از اینکه دامن او به غباری از دنیا آلوده شود بیزارم؛ چه چیزی میتواند از حسودان بپسندد وقتی که سخنان ناپسند او را میگویند؟
بکمندش احتیاجی نبُود بصید وحشیکه گرش بتیغ راند نکشد سر از کمندش
هوش مصنوعی: او به دام نیازی ندارد تا شکار وحشی بگیرد، زیرا اگر با تیغ به او حمله کند، نمیتواند از دام رهایی یابد.
نه منم اسیر تنها بکمند یار زیباکه بشهر او در آمد که نگشت شهربندش
هوش مصنوعی: من تنها اسیر زیبایی یار نیستم، بلکه وقتی به شهر او وارد شدم، دیگر نتوانستم در قید و بند شهرش بمانم.
مکنید عیب خواجو که اسیر و پای بندستکه اگر نمی کشندش بعتاب می کشندش
هوش مصنوعی: هرگز عیب خواجو را نگیرید، چون او در بند و اسیر است. اگر کسی او را آزار ندهد، خودش به عتاب و سرزنش به سراغش میآید.